غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۲۰۲ — با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز
- شمارهٔ ۲۰۳ — یقین عشق کن و از سر گمان برخیز
- شمارهٔ ۲۰۴ — یارب ز جنون طرح غمی در نظرم ریز
- شمارهٔ ۲۰۵ — لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناس
- شمارهٔ ۲۰۸ — تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کس
- شمارهٔ ۲۰۷ — کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟
- شمارهٔ ۲۰۶ — داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرس
- شمارهٔ ۲۰۱ — خون قطره قطره می چکد از چشم تر هنوز
- شمارهٔ ۲۱۴ — بیا به باغ و نقاب از رخ چمن برکش
- شمارهٔ ۲۱۶ — خوشا روز و شب کلکته و عیش مقیمانش
- شمارهٔ ۲۰۹ — هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس
- شمارهٔ ۲۱۵ — دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش
- شمارهٔ ۲۱۰ — من و نظاره رویی که وقت جلوه از تابش
- شمارهٔ ۲۱۱ — خوشا حالم تن آتش بستر آتش
- شمارهٔ ۲۱۲ — ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارش
- شمارهٔ ۲۱۳ — مپرس حال اسیری که در خم هوسش
- شمارهٔ ۲۱۷ — نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش
- شمارهٔ ۲۱۸ — دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش
- شمارهٔ ۲۲۱ — گویی که هان وفا که وفا بوده است شرط
- شمارهٔ ۲۱۹ — چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقص
- شمارهٔ ۲۲۲ — تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط
- شمارهٔ ۲۲۰ — دل در غمش بسوز که جان می‌دهد عوض
- شمارهٔ ۲۲۳ — مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظ؟
- شمارهٔ ۲۲۴ — تا رغبت وطن نبود از سفر چه حظ؟