قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۴۳۳ — یار بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسی
- شمارهٔ ۴۳۹ — چو شمع امشب مرا در محفلش بار است پنداری
- شمارهٔ ۴۳۸ — هزار حیف که در بوستان رعنایی
- شمارهٔ ۴۳۴ — به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداری
- شمارهٔ ۴۳۵ — ای عندلیب وصل، هم‌آواز کیستی
- شمارهٔ ۴۴۰ — به هوای صید یک ره، به گذار ما نیایی
- شمارهٔ ۴۳۷ — ز مو ضعیف‌ترم از غم میان کسی
- شمارهٔ ۴۳۶ — بهار رفت و نچیدم گل از بر رویی
- شمارهٔ ۴۴۳ — گر چو شمع آتش برآید از گریبان کسی
- شمارهٔ ۴۴۷ — سرم شد باز گرم از مژده بیجای سودایی
- شمارهٔ ۴۴۱ — ما چو پروانه نسوزیم به داغ غلطی
- شمارهٔ ۴۴۸ — من و تا روز، هر شب در فراق چشم میگونی
- شمارهٔ ۴۴۶ — تاوان قتل صید زبون نیست بر کسی
- شمارهٔ ۴۴۴ — نخیزد از دل مرغان باغ، افغانی
- شمارهٔ ۴۴۵ — تا چند از پی دل شیدا رود کسی
- شمارهٔ ۴۴۲ — از ره به خواهش دل شیدا چه می‌روی
- شمارهٔ ۴۵۰ — چند جفا شیوه و عادت کنی؟
- شمارهٔ ۴۵۱ — آرزوی ما کند با مدعا بیگانگی
- شمارهٔ ۴۵۲ — نماند در بدنم جان ز جستجوی گلی
- شمارهٔ ۴۵۳ — چنان افتاده‌ام از کار، بهر لاله رخساری
- شمارهٔ ۴۴۹ — نوشم ز بس چو باده، ز پیمانه، دوستی
- شمارهٔ ۴۵۶ — می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونی
- شمارهٔ ۴۵۴ — نکردم از سر کویت به هیچ گلشن روی
- شمارهٔ ۴۵۵ — دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانی