قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۴۵۹ — هنگامه اهل وجد می‌باید و حال
- شمارهٔ ۴۵۲ — بس تجربه کردیم درین عالم خاک
- شمارهٔ ۴۵۳ — آن را که رسد کدورتی از افلاک
- شمارهٔ ۴۵۴ — تا این کهن آسیا نکرده‌ست درنگ
- شمارهٔ ۴۵۷ — زد قافله‌سالار، پی کوچ، دهل
- شمارهٔ ۴۵۸ — چنندان که زند طعنه طعنش بر دل
- شمارهٔ ۴۵۶ — بی روی تو زد غبار در چشمم چنگ
- شمارهٔ ۴۵۵ — آید دل صاف‌طینتان زود به چنگ
- شمارهٔ ۴۶۱ — پرهیز کن از راهنمایان فضول
- شمارهٔ ۴۶۲ — آن کس که کند معرفت حق تحصیل
- شمارهٔ ۴۶۰ — از گل نگرفته‌ام سراغ از ته دل
- شمارهٔ ۴۶۴ — از مهره گردون نکشید آن که ستم
- شمارهٔ ۴۶۷ — مگذار کُمیت فهم را سست لجام
- شمارهٔ ۴۶۶ — فارغ شده‌ام ز ننگ و آسوده ز نام
- شمارهٔ ۴۶۳ — از بس که فسرد از نفس سرد، تنم
- شمارهٔ ۴۶۵ — هر کثرت و وحدت که دهد دست به هم
- شمارهٔ ۴۶۹ — از گریه نکرد ضعف در دیده مقام
- شمارهٔ ۴۶۸ — از مژده خویش پیشتر نه دو سه گام
- شمارهٔ ۴۷۰ — چندی ز خرد، پختگی اندوخته‌ام
- شمارهٔ ۴۷۳ — زان روز که از مادر گیتی زادم
- شمارهٔ ۴۷۲ — چون صید اگر به دام صیاد افتم
- شمارهٔ ۴۷۴ — آن شوخ که دل به جلوه او دادم
- شمارهٔ ۴۷۱ — هر دم نتوان کرد به جامی مستم
- شمارهٔ ۴۷۵ — هر سو که مهیای سفر می‌گردم