قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۴۸۱ — با آن که گذشت در نقاب از نظرم
- شمارهٔ ۴۷۸ — نی شکر ز جان، نه شکوه از تن دارم
- شمارهٔ ۴۷۷ — در عشق، به جز زیان ندارد سودم
- شمارهٔ ۴۸۰ — از مرغ چمن، به گل سزاوارترم
- شمارهٔ ۴۷۹ — با عشق، ز دل نهفته رازی دارم
- شمارهٔ ۴۸۳ — از خاک درت گر چو صبا برخیزم
- شمارهٔ ۴۸۲ — در وصل تو دیده بر زمین می‌دوزم
- شمارهٔ ۴۷۶ — یک چند به فسق و معصیت یار شدم
- شمارهٔ ۴۸۵ — گردون زند از کین تو هر صبحی دم
- شمارهٔ ۴۸۷ — چون آینه، گر به ساده‌لوحی مثلم
- شمارهٔ ۴۸۸ — خود کرد به لطف اگرچه اول رامم
- شمارهٔ ۴۹۰ — گفتی که لب آلوده به می چند کنم
- شمارهٔ ۴۸۴ — شب‌ها که ز هجر، آب گردد نفسم
- شمارهٔ ۴۸۶ — در عشق به آن بهانه جو نزدیکم
- شمارهٔ ۴۹۱ — از خوف، گهی خاطر خود ریش کنم
- شمارهٔ ۴۸۹ — هرچند نواسنج قدیم چمنم
- شمارهٔ ۴۹۳ — خواهم ز گذشته‌ها روایت نکنم
- شمارهٔ ۴۹۴ — قدسی هوس کام‌پرستی نکنم
- شمارهٔ ۴۹۵ — هر روز، سرشک چشم طوفان‌زایم
- شمارهٔ ۴۹۶ — قدسی من و بخت اگرچه توام بودیم
- شمارهٔ ۴۹۷ — دل پیش تو ای دلبر کاشی داریم
- شمارهٔ ۴۹۸ — تا یار شدی به رغم من با دشمن
- شمارهٔ ۴۹۲ — از حق، طلب دل حق‌اندیش کنم
- شمارهٔ ۴۹۹ — الفاظ لباس است و معانی چو بدن