جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۱۴۲ - دوری — بخدائی که پس از طاعت او
- شمارهٔ ۱۴۳ - پایداری — خداوندا چنین گفته‌ست حاسد
- شمارهٔ ۱۳۷ - هجای روا — اگر در شعر من زین پس یکی بیت هجا گفتم
- شمارهٔ ۱۴۴ - نام نکو — اندر این عهد که قحط کرمست
- شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غم — هر شادی و غم که هست اندر دهر
- شمارهٔ ۱۳۸ - مدیح — اگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا
- شمارهٔ ۱۴۱ - کبر و غرور — آن شنیدستی که نمرود از مقام افتخار
- شمارهٔ ۱۴۰ - مزبله دیو — تا کی ایدل تو درین مزبله دیو زحرص
- شمارهٔ ۱۴۸ - ابر کمانگیر — زهی ابری که شرق و غرب عالم
- شمارهٔ ۱۴۹ - بیچاره آدمی — دی هر که دید سلطنت و کار و بار تو
- شمارهٔ ۱۵۲ - یک دل – بادودل — دو یار اربیک جای میداشتی
- شمارهٔ ۱۵۰ - مرگ و سوگ — از مرگ تو نشست بهر گوشه ماتمی
- شمارهٔ ۱۴۷ - وفا — چیست از نیکوئی که نیست ترا
- شمارهٔ ۱۴۵ - سوم چه فرمائی — بزرگوارا در انتظار بخشش تو
- شمارهٔ ۱۴۶ - نکبت جهان — اگر شلواربند مادر تو
- شمارهٔ ۱۵۱ - در جواب رشیدالدین وطواط — خدایگان افاضل رشید دولت و دین
- شمارهٔ ۱۵۳ - دل گشا — دل گشائی چو قبا درپوشی
- شمارهٔ ۲ — آن رخ نگر کزومه گردون سپر شکست
- شمارهٔ ۴ — جانا نظری فرما کز جان رمقی مانده‌ست
- شمارهٔ ۵ — باز مارا هوس خوش پسری افتادست
- شمارهٔ ۶ — نز هجر توأم بجان امانی هست
- شمارهٔ ۱ — مکن ایدوست کار من دریاب
- شمارهٔ ۳ — برخیز که موسم تماشاست
- شمارهٔ ۷ — بخوبی هیچکس چون یار ما نیست