جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۲۰۲ — زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد
• شمارهٔ ۲۰۰ — یارم به خانه ای که شب تار دررود
• شمارهٔ ۲۰۳ — نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد
• شمارهٔ ۲۰۱ — اندیشه جمال تو حیرانی آورد
• شمارهٔ ۲۰۶ — هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد
• شمارهٔ ۲۰۴ — آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد
• شمارهٔ ۲۰۵ — خطت کز طرف نسرین سربرآورد
• شمارهٔ ۱۹۹ — ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند
• شمارهٔ ۲۰۷ — دل با غمت آشناییم داد
• شمارهٔ ۲۰۹ — باز ازین راه صدای جرسی می‌آید
• شمارهٔ ۲۱۱ — آمد ازملک عشق لشکر درد
• شمارهٔ ۲۱۲ — سبزه از طرف چمن می خیزد
• شمارهٔ ۲۱۴ — آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد
• شمارهٔ ۲۰۸ — یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد
• شمارهٔ ۲۱۳ — تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند
• شمارهٔ ۲۱۰ — نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند
• شمارهٔ ۲۱۸ — شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید
• شمارهٔ ۲۱۵ — نام لبت چون به زبان می‌آید
• شمارهٔ ۲۱۶ — ناله دردناک می آید
• شمارهٔ ۲۲۲ — گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند
• شمارهٔ ۲۱۷ — وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند
• شمارهٔ ۲۲۱ — ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود
• شمارهٔ ۲۱۹ — شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد
• شمارهٔ ۲۲۰ — چه جور ماند که برما مه صیام نکرد