جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۷۶ — تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط
- شمارهٔ ۲۷۷ — به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ
- شمارهٔ ۲۷۱ — بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش
- شمارهٔ ۲۷۸ — آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع
- شمارهٔ ۲۷۲ — برلب رسید جان که به جانان فرستمش
- شمارهٔ ۲۷۵ — جوهر وجود عشق بود مابقی غرض
- شمارهٔ ۲۷۴ — هست خالی ز سبحه دست خواص
- شمارهٔ ۲۷۳ — از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص
- شمارهٔ ۲۸۰ — مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع
- شمارهٔ ۲۸۲ — مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ
- شمارهٔ ۲۸۴ — به ساعد تا نهاد آن سیمبر داغ
- شمارهٔ ۲۸۳ — گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ
- شمارهٔ ۲۸۶ — آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف
- شمارهٔ ۲۸۵ — چند سوال ای پسر که چیست تصوف
- شمارهٔ ۲۷۹ — جبین نظم حسن رخت راست مطلع
- شمارهٔ ۲۸۱ — سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع
- شمارهٔ ۲۹۳ — ای در سماع عشق تو تسبیح خوان ملک
- شمارهٔ ۲۹۴ — در نعت بقا نیست کسی با تو مشارک
- شمارهٔ ۲۸۸ — زهی دهان تو کام شکرلبان شگرف
- شمارهٔ ۲۸۷ — به از کدورت زهد ریاست باده صاف
- شمارهٔ ۲۹۰ — چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق
- شمارهٔ ۲۹۲ — هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق
- شمارهٔ ۲۹۱ — بیا ای آرزوی جان عاشق
- شمارهٔ ۲۸۹ — میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق