جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۱۵۳ — حسن تو راه امید و بیم زد
• شمارهٔ ۱۵۶ — ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود
• شمارهٔ ۱۵۵ — کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود
• شمارهٔ ۱۵۴ — به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید
• شمارهٔ ۱۵۱ — دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد
• شمارهٔ ۱۵۷ — ترانه های تحیت سرودهای درود
• شمارهٔ ۱۵۲ — چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد
• شمارهٔ ۱۵۸ — هر که از میکده عشق تو بویی شنود
• شمارهٔ ۱۶۴ — یار هر دم سر بازار دگر می طلبد
• شمارهٔ ۱۶۳ — صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد
• شمارهٔ ۱۶۵ — به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد
• شمارهٔ ۱۶۰ — پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد
• شمارهٔ ۱۶۱ — چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد
• شمارهٔ ۱۵۹ — خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید
• شمارهٔ ۱۶۶ — کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد
• شمارهٔ ۱۶۲ — ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد
• شمارهٔ ۱۷۲ — ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد
• شمارهٔ ۱۶۸ — محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد
• شمارهٔ ۱۷۴ — گه عشق به ذات می نماید
• شمارهٔ ۱۶۷ — هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد
• شمارهٔ ۱۷۳ — گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد
• شمارهٔ ۱۷۱ — با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود
• شمارهٔ ۱۷۰ — صوفی ز خانقه به خرابات می رود
• شمارهٔ ۱۶۹ — به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد