جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۱۲۸ — جلوه حسن تو کجاست که نیست
• شمارهٔ ۱۳۱ — آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست
• شمارهٔ ۱۳۳ — مرا نیست بر خوردن باده باعث
• شمارهٔ ۱۳۴ — می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث
• شمارهٔ ۱۳۰ — یار دروغ وعده بیباک من کجاست
• شمارهٔ ۱۳۲ — جمال عشق قدیم است و مابقی محدث
• شمارهٔ ۱۲۹ — دلنواز ز من خسته جگر بازمایست
• شمارهٔ ۱۲۷ — چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست
• شمارهٔ ۱۳۸ — ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ
• شمارهٔ ۱۳۹ — قد بدا نور فالق الاصباح
• شمارهٔ ۱۴۱ — برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ
• شمارهٔ ۱۴۲ — می رسد از دولت عشقم مدد
• شمارهٔ ۱۴۰ — هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ
• شمارهٔ ۱۳۵ — یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج
• شمارهٔ ۱۳۷ — به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج
• شمارهٔ ۱۳۶ — چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج
• شمارهٔ ۱۴۵ — نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد
• شمارهٔ ۱۴۷ — آنان که در فسون محبت فسانه اند
• شمارهٔ ۱۴۶ — آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند
• شمارهٔ ۱۴۸ — لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد
• شمارهٔ ۱۴۴ — زاده عشقی هم ازو خواه زاد
• شمارهٔ ۱۵۰ — هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد
• شمارهٔ ۱۴۹ — جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد
• شمارهٔ ۱۴۳ — خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد