جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۳۴۵ — در ره تو ز دیده پا کردم
• شمارهٔ ۳۴۶ — به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم
• شمارهٔ ۳۴۸ — نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم
• شمارهٔ ۳۴۹ — به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم
• شمارهٔ ۳۴۷ — دی تجربة المداد کردم
• شمارهٔ ۳۴۴ — از در صومعه آن به که قدم بازکشیم
• شمارهٔ ۳۵۰ — تا کی آرام دل بی خبرانت بینم
• شمارهٔ ۳۴۳ — مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم
• شمارهٔ ۳۵۷ — ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم
• شمارهٔ ۳۵۸ — ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم
• شمارهٔ ۳۵۲ — به بزم عشق بتان را چو نام می گویم
• شمارهٔ ۳۵۳ — بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم
• شمارهٔ ۳۵۴ — چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم
• شمارهٔ ۳۵۱ — نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم
• شمارهٔ ۳۵۵ — تا کی از گریه پا به گل باشم
• شمارهٔ ۳۵۶ — خوشا وقتی که از خود رسته باشیم
• شمارهٔ ۳۶۲ — برون خرام که تا در ره تو خاک شوم
• شمارهٔ ۳۶۱ — هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم
• شمارهٔ ۳۶۰ — برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم
• شمارهٔ ۳۶۳ — کردی ز راندگان در خود شماره ام
• شمارهٔ ۳۶۶ — گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم
• شمارهٔ ۳۶۴ — خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم
• شمارهٔ ۳۶۵ — از نهانخانه وصل تو جدا افتادم
• شمارهٔ ۳۵۹ — زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم