جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۳۰۰ — حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل
• شمارهٔ ۲۹۸ — محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ
• شمارهٔ ۳۰۱ — ساقیا خیز کز محول حال
• شمارهٔ ۲۹۹ — قد راقنی جمالک یا راکب الجمل
• شمارهٔ ۲۹۵ — مراست از تب عشق تو جان آتشناک
• شمارهٔ ۳۰۲ — مرا تا کی جگرخون داری ای دل
• شمارهٔ ۲۹۷ — ای خط و لب تو را به هم نزدیک
• شمارهٔ ۲۹۶ — بیا ای ز سر تا قدم جان پاک
• شمارهٔ ۳۰۴ — شدم در گوشه میخانه محرم
• شمارهٔ ۳۰۳ — دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل
• شمارهٔ ۳۰۶ — ایها الساقی ادر کأس المدام
• شمارهٔ ۳۰۷ — صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام
• شمارهٔ ۳۰۵ — چون ز فیض رشحات نم باران قدم
• شمارهٔ ۳۰۸ — بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام
• شمارهٔ ۳۰۹ — بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم
• شمارهٔ ۳۱۰ — من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام
• شمارهٔ ۳۱۳ — بی تو دارم ز جدا مردن بیم
• شمارهٔ ۳۱۴ — به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم
• شمارهٔ ۳۱۵ — وه که از پای درافکند غم آن پسرم
• شمارهٔ ۳۱۶ — به خاک درت ریخت اشک امشبم
• شمارهٔ ۳۱۷ — دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم
• شمارهٔ ۳۱۸ — چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم
• شمارهٔ ۳۱۱ — امر علی بالیات الخیام
• شمارهٔ ۳۱۲ — که گوید سلام من مستهام