جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۹۳۰ — به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی
- شمارهٔ ۹۲۹ — هوای نیکوان عیش است و شادی
- شمارهٔ ۹۳۳ — به روی من از لطف بگشا دری
- شمارهٔ ۹۳۱ — در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری
- شمارهٔ ۹۳۲ — ای که از شاخ گل لطیف تری
- شمارهٔ ۹۳۵ — مرا بر دل است از تو چون کوه باری
- شمارهٔ ۹۳۴ — ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری
- شمارهٔ ۹۳۶ — کیم من بیدلی بی اعتباری
- شمارهٔ ۹۴۳ — گهی در دل گهی در دیده باشی
- شمارهٔ ۹۳۹ — الله الله چه شوخ دیده کسی
- شمارهٔ ۹۴۱ — لی حبیب عربی مدنی قرشی
- شمارهٔ ۹۴۲ — با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی
- شمارهٔ ۹۴۴ — باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی
- شمارهٔ ۹۳۷ — مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی
- شمارهٔ ۹۴۰ — ای که جز قتل محبان هنری نشناسی
- شمارهٔ ۹۳۸ — زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی
- شمارهٔ ۹۴۵ — خسته زخم عشقم ای ساقی
- شمارهٔ ۹۴۷ — ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی
- شمارهٔ ۹۴۶ — صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی
- شمارهٔ ۹۴۸ — ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی
- شمارهٔ ۹۵۰ — نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی
- شمارهٔ ۹۴۹ — نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی
- شمارهٔ ۹۵۲ — زهی دور زلفت به هر چین دلی
- شمارهٔ ۹۵۱ — می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی