خاقانی شروانی

زندگی‌نامهٔ خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.

آثار خاقانی

• خاقانی
  • دیوان اشعار

شعرهای خاقانی

• غزل شمارهٔ ۱۰۰ — هر زمانی بر دلم باری رسد
• غزل شمارهٔ ۱۰۱ — عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهند
• غزل شمارهٔ ۹۸ — آن زمان کو زلف را سر می‌برد
• غزل شمارهٔ ۹۷ — عشق تو به گرد هر که برگردد
• غزل شمارهٔ ۱۰۲ — نگارینا به صحرا رو که صحرا حله می‌پوشد
• غزل شمارهٔ ۱۰۳ — عشق تو به هر دلی فرو ناید
• غزل شمارهٔ ۱۰۴ — فروغ جمالت نظر برنتابد
• غزل شمارهٔ ۹۹ — سر نیست کز تو بر سر خنجر نمی‌شود
• غزل شمارهٔ ۱۰۷ — حاشا که مرا جز تو در دیده کسی باشد
• غزل شمارهٔ ۱۰۹ — جانا لب تو پیشکش از ما چه ستاند
• غزل شمارهٔ ۱۱۱ — پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزود
• غزل شمارهٔ ۱۰۵ — خوی او از خام‌کاری کم نکرد
• غزل شمارهٔ ۱۰۶ — ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسد
• غزل شمارهٔ ۱۱۰ — مهر تو بر دیگران نتوان نهاد
• غزل شمارهٔ ۱۰۸ — با یاد تو زهر بر شکر خندد
• غزل شمارهٔ ۱۱۲ — مرا وصلت به جانی برنیاید
• غزل شمارهٔ ۱۱۴ — دل زخم تو را سپر ندارد
• غزل شمارهٔ ۱۱۸ — وصل تو به وهم درنمی‌آید
• غزل شمارهٔ ۱۱۶ — با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار دارد
• غزل شمارهٔ ۱۲۰ — دوست مرا رطلِ عشق، تا خط بغداد داد
• غزل شمارهٔ ۱۱۳ — دل که در دام تو افتاد غمِ جان نَبَرَد
• غزل شمارهٔ ۱۱۷ — آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد
• غزل شمارهٔ ۱۱۵ — بوسه‌گهِ آسمان نعل سمند تو باد
• غزل شمارهٔ ۱۱۹ — چشم ما بردوخت عشق و پردهٔ ما بردرید