خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۴۶ — زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجر است
- شمارهٔ ۴۷ — هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست
- شمارهٔ ۴۲ — از سر جان درگذر گر وصل جانان بایدت
- شمارهٔ ۴۸ — ز آتشکده و کعبه غرض سوز و نیاز است
- شمارهٔ ۴۳ — گرچه کاری چو عشقبازی نیست
- شمارهٔ ۴۱ — تُرک من ترک من بی‌سر و پا کرد و برفت
- شمارهٔ ۴۵ — گرنه مرغ چمن از همنفس خویش جداست
- شمارهٔ ۴۴ — نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت
- شمارهٔ ۵۳ — چه بر قمر ز شب عنبری نقاب انداخت
- شمارهٔ ۵۵ — روی زمین و خون دلم نم گرفته است
- شمارهٔ ۵۶ — به بوستان جمالت بهار بسیار است
- شمارهٔ ۴۹ — زلف هندوی تو در تاب است و ما را تاب نیست
- شمارهٔ ۵۰ — عشق سطانی‌ست کو را حاجت دستور نیست
- شمارهٔ ۵۲ — عقل مرغی ز آشیانه ی ماست
- شمارهٔ ۵۴ — اگرچه بلبل طبعم هزاردستان است
- شمارهٔ ۵۱ — دوش پیری ز خرابات برون آمد مست
- شمارهٔ ۵۷ — صبح کز چشم فلک اشک ثریا می‌‌ریخت
- شمارهٔ ۵۸ — اینجا نماز زنده دلان جز نیاز نیست
- شمارهٔ ۵۹ — ای باغبان بگو که ره بوستان کجاست
- شمارهٔ ۶۳ — ان شکر لب که نباتش ز شکر می روید
- شمارهٔ ۶۲ — راستی را در سپاهان خوش بود آواز رود
- شمارهٔ ۶۱ — بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست
- شمارهٔ ۶۴ — می کشندم بخرابات و در آن می کوشند
- شمارهٔ ۶۰ — ای درد تو درمان دل و رنج تو راحت