خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۹۳ — گمان مبر که دلم میل دوستان نکند
- شمارهٔ ۹۵ — کی طرف گلستان چو سر کوی تو باشد
- شمارهٔ ۹۴ — کس حال من سوخته جز شمع نداند
- شمارهٔ ۸۹ — کس نیست که دست من غمخوار بگیرد
- شمارهٔ ۹۶ — ناله ئی کان ز دل چنگ برون می آید
- شمارهٔ ۹۰ — بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود
- شمارهٔ ۹۱ — همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید
- شمارهٔ ۹۲ — ای ساربان بقتل ضعیفان کمر مبند
- شمارهٔ ۹۹ — اهل دل پیش تو مردن ز خدا می خواهند
- شمارهٔ ۹۷ — پیه سوز چشم من سر شمع ایوان تو باد
- شمارهٔ ۱۰۱ — که می‌رود که پیامم به شهر یار رساند
- شمارهٔ ۱۰۳ — ای پرده سرایان که درین پرده سرائید
- شمارهٔ ۱۰۴ — تاجداری کند آنکس که ز سر درگذرد
- شمارهٔ ۱۰۲ — تا چین آن دو زلف سمن سا پدید شد
- شمارهٔ ۱۰۰ — هر که را سکه درستست بزر باز نماند
- شمارهٔ ۹۸ — چو ترک مهوشم از خواب مست برخیزد
- شمارهٔ ۱۱۲ — بی رخ حور بجنت نفسی نتوان بود
- شمارهٔ ۱۰۸ — ساقیا می زین فزون تر کن که میخوارن بسند
- شمارهٔ ۱۰۹ — لطافت دهنش در بیان نمی گنجد
- شمارهٔ ۱۱۰ — ساقیان آبم بجام لعل شکر خا برند
- شمارهٔ ۱۰۷ — سوز غم تو آتشم از جان برآورد
- شمارهٔ ۱۰۵ — هر کو چو شمع زآتشِ دل تاجِ سر نکرد
- شمارهٔ ۱۰۶ — چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند
- شمارهٔ ۱۱۱ — بی لاله‌رخان روی به صحرا نتوان کرد