خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۲ — بوقت صبح می روشن آفتاب منست
- شمارهٔ ۱۷ — چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب
- شمارهٔ ۲۳ — ساقیا ساغر شراب کجاست
- شمارهٔ ۲۴ — جمشید بنده ی در دولتسرای ماست
- شمارهٔ ۱۸ — نعلم نگر نهاده بر آتش که عنبرست
- شمارهٔ ۱۹ — زلال مشربم از لفظ آبدار خودست
- شمارهٔ ۲۰ — سحاب سیل فشان چشم رودبار منست
- شمارهٔ ۲۱ — این بوی بهارست که از صحن چمن خاست
- شمارهٔ ۲۷ — روضه ی خلد برین بستانسرائی بیش نیست
- شمارهٔ ۲۸ — ایکه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست
- شمارهٔ ۲۹ — مرغ جانرا هر دو عالم آشیانی بیش نیست
- شمارهٔ ۳۰ — منزل پیر مغان کوی خرابات فناست
- شمارهٔ ۳۱ — روز رخسار تو ماهی روشنست
- شمارهٔ ۲۵ — یاران همه مخمور و قدح پر می نابست
- شمارهٔ ۳۲ — لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت
- شمارهٔ ۲۶ — طائر طوریم و خاک آستانت طور ماست
- شمارهٔ ۴۰ — غرّه ی ماه جز آن عارض شهر آرا نیست
- شمارهٔ ۳۸ — کو دل که او به دام غمت پای‌بند نیست
- شمارهٔ ۳۹ — با تو نقشی که در تصوّر ماست
- شمارهٔ ۳۶ — اگر ترا غم امثال ما بود غم نیست
- شمارهٔ ۳۳ — بدایت غم عشّاق را نهایت نیست
- شمارهٔ ۳۴ — دلا جان در ره جانان حجابست
- شمارهٔ ۳۵ — بوقت صبح چو آن سرو سیم‌تن بنشست
- شمارهٔ ۳۷ — ورطهٔ پر خطر عشق تو را ساحل نیست