خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۶۸ — این چه بادست که از سوی چمن می آید
- شمارهٔ ۶۵ — تا بر آید نفس از عشق دمی باید زد
- شمارهٔ ۶۶ — پیداست که از دود دم ما چه برآید
- شمارهٔ ۷۱ — آنک هرگز نظری با من شیدا نکند
- شمارهٔ ۶۷ — دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد
- شمارهٔ ۷۰ — پشت بر یار کمان ابروی ما نتوان کرد
- شمارهٔ ۷۲ — هیچ‌کس نیست که وصل تو تمنا نکند
- شمارهٔ ۶۹ — سپیده دم که صبا بر چمن گذر می کرد
- شمارهٔ ۷۸ — گهی که شرح فراقت کنم بدیده سواد
- شمارهٔ ۷۷ — در راه قربت ما ره بان چه کار دارد
- شمارهٔ ۷۹ — طوطی از پسته تنگ تو شکر گرد آورد
- شمارهٔ ۷۵ — حدیث شمع از پروانه پرسید
- شمارهٔ ۷۴ — بیا که بی سر زلفت مرا بسر نشود
- شمارهٔ ۸۰ — دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد
- شمارهٔ ۷۶ — با درد دُرد نوشان درمان چه کار دارد
- شمارهٔ ۷۳ — رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند
- شمارهٔ ۸۱ — گردون کنایتی ز سر بام ما بود
- شمارهٔ ۸۳ — به خشم رفته‌ی ما گر به صلح بازآید
- شمارهٔ ۸۲ — مراد بین که بپیش مرید باز آید
- شمارهٔ ۸۴ — بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد
- شمارهٔ ۸۶ — گلی برنگ تو از غنچه بر نمی آید
- شمارهٔ ۸۵ — یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد
- شمارهٔ ۸۸ — درد غم عشق را طبیب نباشد
- شمارهٔ ۸۷ — کیست که با من حدیث یار بگوید