خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۱۳ — بآب گل رخ آن گلعذار می شویند
- شمارهٔ ۱۱۴ — تا ترا برگ ما نخواهد بود
- شمارهٔ ۱۱۷ — تنم تنها نمی خواهد که در کاشانه بنشیند
- شمارهٔ ۱۱۵ — اگر آن ماه مهربان گردد
- شمارهٔ ۱۱۹ — نور رویت تاب در شمع شبستان افکند
- شمارهٔ ۱۱۶ — هر که با نرگس سرمست تو در کار آید
- شمارهٔ ۱۲۰ — ز شهر یار که آید که حال یار بگوید
- شمارهٔ ۱۱۸ — در پای تو هر کس که سرانداز نیاید
- شمارهٔ ۱۲۴ — بدان ورق که صبا در کف شکوفه نهاد
- شمارهٔ ۱۲۶ — دیشب همه شب منزل من کوی مغان بود
- شمارهٔ ۱۲۵ — خنک آن باد که بر خاک خراسان گذرد
- شمارهٔ ۱۲۷ — ای که از شرمت خوی از رخساره ی خور می چکد
- شمارهٔ ۱۲۱ — خدا را از سر زاری بگوئید
- شمارهٔ ۱۲۸ — جان برافشان اگرت صحبت جانان باید
- شمارهٔ ۱۲۲ — چو شام شد بشبستان شتاب باید کرد
- شمارهٔ ۱۲۳ — طره های تو کمند افکن طرارانند
- شمارهٔ ۱۳۴ — بسالی کی چنان ماهی برآید
- شمارهٔ ۱۳۶ — بنشین تا نفسی آتش ما بنشیند
- شمارهٔ ۱۳۰ — دوشم وطن بجز در دیر مغان نبود
- شمارهٔ ۱۳۲ — ساقیان چون دم از شراب زنند
- شمارهٔ ۱۳۱ — چو عکس روی تو در ساغر شراب افتاد
- شمارهٔ ۱۲۹ — ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می رود
- شمارهٔ ۱۳۳ — چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد
- شمارهٔ ۱۳۵ — مهی چون او بماهی برنیاید