خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۳۷ — چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست
- شمارهٔ ۳۸ — ایکه از سرچشمه ی نوشت برفت آب نبات
- شمارهٔ ۳۳ — ای که شهد شکرین تو برد آب نبات
- شمارهٔ ۳۴ — پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات
- شمارهٔ ۳۹ — ای قمر تابی از بنا گوشت
- شمارهٔ ۳۵ — رخسار تو شمع کایناتست
- شمارهٔ ۳۶ — سنبلش برگ ارغوان بگرفت
- شمارهٔ ۴۰ — هر که مجنون نیست از احوال لیلی غافلست
- شمارهٔ ۴۴ — آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست
- شمارهٔ ۴۶ — از لعل آبدار تو نعلم بر آتشست
- شمارهٔ ۴۵ — ز کفر زلفت ایمان می توان یافت
- شمارهٔ ۴۸ — کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست
- شمارهٔ ۴۷ — هنوزت نرگس اندر عین خوابست
- شمارهٔ ۴۱ — فروغ عارض او یا سپیده سحرست
- شمارهٔ ۴۳ — خطی کز تیره شب برخور نوشتست
- شمارهٔ ۴۲ — ترا که طره ی مشکین و خط زنگاریست
- شمارهٔ ۵۵ — برمه از سنبل پرچین تو پرچین بگرفت
- شمارهٔ ۵۶ — جان من جان مرا چون ضرر از بیماریست
- شمارهٔ ۵۰ — ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست
- شمارهٔ ۵۱ — یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست
- شمارهٔ ۴۹ — هیچ دل نیست که میلش بدلارائی نیست
- شمارهٔ ۵۴ — در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست
- شمارهٔ ۵۲ — منزلگه جانست که جانان من آنجاست
- شمارهٔ ۵۳ — مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست