خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۰۳ — شمسه ی چین را طلوع از طرف بغتاقش نگر
- شمارهٔ ۲۰۴ — ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدر
- شمارهٔ ۲۰۵ — منم ز مهر رخت روی کرده در دیوار
- شمارهٔ ۲۰۶ — بیدلی گر دل ز دلبر بر نگیرد گو مگیر
- شمارهٔ ۲۰۱ — حبّذا پای گل و صبحدم و فصل بهار
- شمارهٔ ۲۰۲ — دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
- شمارهٔ ۲۰۸ — طرّه بفشان و مرا بیش پریشان مگذار
- شمارهٔ ۲۰۷ — ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذار
- شمارهٔ ۲۱۰ — ای خوشا وصل یار و فصل بهار
- شمارهٔ ۲۱۶ — در جهان قصّه حسن تو نشد فاش هنوز
- شمارهٔ ۲۱۱ — خادمه ی عود سوز مطربه ی عود ساز
- شمارهٔ ۲۱۲ — ای شده بر مه ز شبه مُهره ساز
- شمارهٔ ۲۱۳ — روز عیش و طرب و عید صیامست امروز
- شمارهٔ ۲۱۵ — ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز
- شمارهٔ ۲۱۴ — بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز
- شمارهٔ ۲۰۹ — مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار
- شمارهٔ ۲۲۲ — سخنی گفتم و صد قول خطا کردم گوش
- شمارهٔ ۲۲۳ — مستم زدو چشم نیمه مستش
- شمارهٔ ۲۲۴ — گرچه تنگ است دلم چون دهن خندانش
- شمارهٔ ۲۱۷ — ز لعل عیسویان قصّه مسیحا پرس
- شمارهٔ ۲۱۸ — دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانش
- شمارهٔ ۲۱۹ — ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش
- شمارهٔ ۲۲۱ — ای شب زلفت غالیه‌سا وی مه رویت غالیه‌پوش
- شمارهٔ ۲۲۰ — یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش