خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۵۴ — چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجال
- شمارهٔ ۲۴۹ — وه چه شیرینست لعل اندرو پنهان نمک
- شمارهٔ ۲۵۵ — ای ماه تو مهر انور دل
- شمارهٔ ۲۵۲ — ای دل من بسته در آن زنجیر سمن سا دل
- شمارهٔ ۲۵۱ — زهی زلفت شکسته نرخ سنبل
- شمارهٔ ۲۵۶ — زهی ز باده ی لعلت در آتش آب زلال
- شمارهٔ ۲۵۰ — ای روان از شکّر تنگ تو شکّر تنگ تنگ
- شمارهٔ ۲۵۳ — رحمتی گر نکند بر دلم آن سنگین دل
- شمارهٔ ۲۶۱ — گر می کشندم ور می کشندم
- شمارهٔ ۲۶۲ — بزن بنوک خدنگم که پیش دست تو میرم
- شمارهٔ ۲۶۳ — روزی بسر کوی خرابات رسیدم
- شمارهٔ ۲۶۴ — ما بنظّاره ی رویت بجهان آمده ایم
- شمارهٔ ۲۶۰ — ای سواد خط تو شرح مصابیح جمال
- شمارهٔ ۲۵۷ — ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل
- شمارهٔ ۲۵۸ — گشت معلوم کنون قیمت ایام وصال
- شمارهٔ ۲۵۹ — دلم ربودی و رفتی ولی نمی روی از دل
- شمارهٔ ۲۶۹ — ما مست می لعل روان پرور یاریم
- شمارهٔ ۲۷۲ — شمع بنشت زباد سحری خیز ندیم
- شمارهٔ ۲۶۸ — ای روی تو چشمه ی خور چشم
- شمارهٔ ۲۶۵ — گر من خمار خود ز لب یار بشکنم
- شمارهٔ ۲۷۱ — ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیم
- شمارهٔ ۲۷۰ — چو چشم مست تو می پرستم
- شمارهٔ ۲۶۷ — خوشا به مجلس شوریدگان درد آشام
- شمارهٔ ۲۶۶ — ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته ایم