خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۵۷ — مرا وقتی نگاری خرگهی بود
- شمارهٔ ۱۵۶ — دل من زحمت جان برنتابد
- شمارهٔ ۱۵۵ — اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود
- شمارهٔ ۱۵۴ — عجب دارم گر او حالم نداند
- شمارهٔ ۱۵۳ — بمهر روی تو در آفتاب نتوان دید
- شمارهٔ ۱۵۸ — دیگرانرا عیش و شادی گرچه در صحرا بود
- شمارهٔ ۱۶۰ — این چه نامه ست که از کشور یار آوردند
- شمارهٔ ۱۵۹ — دلم دیده از دوستان برنگیرد
- شمارهٔ ۱۶۱ — وهم بسی رفت و مکانش ندید
- شمارهٔ ۱۶۲ — مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمود
- شمارهٔ ۱۶۴ — چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد
- شمارهٔ ۱۶۵ — چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید
- شمارهٔ ۱۶۶ — عجب از قافله دارم که بدر می نشود
- شمارهٔ ۱۶۳ — ماه فرو رفت و آفتاب برآمد
- شمارهٔ ۱۶۷ — این دلبران که پرده به رخ درکشیده‌اند
- شمارهٔ ۱۶۸ — توئی که لعل تو دست از عقیق کانی بُرد
- شمارهٔ ۱۷۰ — شکر تنگ تو تنگ شکر آمد
- شمارهٔ ۱۷۵ — گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود
- شمارهٔ ۱۷۶ — چون طرّه عنبر شکنش در شکن افتد
- شمارهٔ ۱۷۴ — اندم که نه شمع و نه لگن بود
- شمارهٔ ۱۶۹ — مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد
- شمارهٔ ۱۷۳ — گل اندامی که گلگون می دواند
- شمارهٔ ۱۷۱ — وقت صبوح آنزمان که ماه بر آمد
- شمارهٔ ۱۷۲ — مه را اگر از مشک زره پوش توان کرد