خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۳۶ — دلا سود عالم زیانی نیرزد
- شمارهٔ ۱۳۵ — سرّیست مرا با تو که اغیار نداند
- شمارهٔ ۱۲۹ — آنزمان کز من دلسوخته آثار نبود
- شمارهٔ ۱۳۱ — چون ترک من سپاه حبش برختن زند
- شمارهٔ ۱۳۴ — در آن مجلس که جام عشق نوشتند
- شمارهٔ ۱۳۰ — زهی لعل تو درّ درج منضود
- شمارهٔ ۱۳۳ — پری رخان که به رخ رشک لعبت چینند
- شمارهٔ ۱۳۲ — خدنگ غمزه ی جادو چو در کمان آرد
- شمارهٔ ۱۳۹ — جز ناله کسی مونس و دمساز نیاید
- شمارهٔ ۱۴۳ — انکو بشکر ریزی شور از شکر انگیزد
- شمارهٔ ۱۳۸ — خسرو انجم بگه بام برآمد
- شمارهٔ ۱۴۲ — از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد
- شمارهٔ ۱۴۰ — سنبلش غارت ایمان نکند چون نکند
- شمارهٔ ۱۴۱ — جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند
- شمارهٔ ۱۳۷ — لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد
- شمارهٔ ۱۴۴ — شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود
- شمارهٔ ۱۴۶ — ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکند
- شمارهٔ ۱۴۷ — خورشید را ز مشک زره پوش کرده اند
- شمارهٔ ۱۴۹ — چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند
- شمارهٔ ۱۴۸ — آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد
- شمارهٔ ۱۵۰ — آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید
- شمارهٔ ۱۵۱ — بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید
- شمارهٔ ۱۵۲ — دل مجروح مرا آگهی از جان دادند
- شمارهٔ ۱۴۵ — شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده اند