خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۲۷ — مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندش
- شمارهٔ ۲۲۸ — الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش
- شمارهٔ ۲۲۵ — کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گو مباش
- شمارهٔ ۲۲۹ — بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش
- شمارهٔ ۲۲۶ — ترک خنجرکش لشکر شکن ترلک پوش
- شمارهٔ ۲۳۲ — زهی مستی من ز بادام مستش
- شمارهٔ ۲۳۱ — چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش
- شمارهٔ ۲۳۰ — رقیب اگر بجفا باز دارم ز درش
- شمارهٔ ۲۳۴ — حسد از هیچ ندارم مگر از پیرهنش
- شمارهٔ ۲۳۳ — آنک جز نام نیابند نشان از دهنش
- شمارهٔ ۲۳۶ — آن ماه بین که فتنه شود مهر انورش
- شمارهٔ ۲۳۵ — سرو را پای بگل می رود از رفتارش
- شمارهٔ ۲۳۸ — ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش
- شمارهٔ ۲۳۷ — گلزار جنتست رخ حور پیکرش
- شمارهٔ ۲۳۹ — ای دو چشم خوش پُر خواب تو در خوابی خوش
- شمارهٔ ۲۴۰ — به بزمگاه صبوحی کنون به مجلس خاص
- شمارهٔ ۲۴۲ — طفل بود در نظر پیر عشق
- شمارهٔ ۲۴۴ — چو حرفی بخوانی ز طومار عشق
- شمارهٔ ۲۴۷ — دیدم از دور بُتی کاکلکش مشکینک
- شمارهٔ ۲۴۵ — باز بر افراختیم رایت سلطان عشق
- شمارهٔ ۲۴۳ — ای برده عارضت بلطافت ز مه سبق
- شمارهٔ ۲۴۶ — سِری بالعِیس أصحابی وَلی فی العیس مَعشوق
- شمارهٔ ۲۴۸ — نکهت روضه ی خلدست که می بیزد مشک
- شمارهٔ ۲۴۱ — بده آن راح روان بخش که در مجلس خاص