خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۱۸۰ — عید آمد و آن ماه دلافروز نیامد
- شمارهٔ ۱۸۲ — جان توجه بروی مهوش کرد
- شمارهٔ ۱۷۸ — من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد
- شمارهٔ ۱۷۹ — چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیرد
- شمارهٔ ۱۸۱ — کسی را از تو کامی بر نیاید
- شمارهٔ ۱۷۷ — ماجرائی که دل سوخته می پوشاند
- شمارهٔ ۱۸۴ — باز عزم شراب خواهم کرد
- شمارهٔ ۱۸۳ — سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند
- شمارهٔ ۱۸۸ — چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد
- شمارهٔ ۱۸۹ — پیغام بلبلان به گلستان که می‌برد
- شمارهٔ ۱۹۲ — سبزه پیرامن سرچشمهٔ نوشش نگرید
- شمارهٔ ۱۹۱ — خیمه ی نوروز بر صحرا زدند
- شمارهٔ ۱۸۵ — چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند
- شمارهٔ ۱۹۰ — چه بادست اینکه می آید که بوی یار ما دارد
- شمارهٔ ۱۸۷ — دوش چون موکب سلطان خیالش برسید
- شمارهٔ ۱۸۶ — گل نهالی ببوستان آورد
- شمارهٔ ۱۹۴ — ز حال بی خبرانت خبر نمی باشد
- شمارهٔ ۱۹۵ — ای نغمه ی خوشت دم داود را شعار
- شمارهٔ ۱۹۶ — دامن خرگه برافکن ای بت کشمیر
- شمارهٔ ۱۹۷ — ماه یا جنتست یا رخسار
- شمارهٔ ۱۹۳ — بر سر کوی تو اندیشه ی جان نتوان کرد
- شمارهٔ ۲۰۰ — برافکن سایبان ظلمت از نور
- شمارهٔ ۱۹۹ — بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور
- شمارهٔ ۱۹۸ — با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر