خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۴۹ — ای کام دل از جنّت اعلی همه تو
- شمارهٔ ۲۵۲ — تو کعبه قدسی و روان زمزم تو
- شمارهٔ ۲۵۶ — گر باز نبینیم رخ چون خور او
- شمارهٔ ۲۵۰ — پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو
- شمارهٔ ۲۵۵ — چون لعبت باغ پرده بگشود از رو
- شمارهٔ ۲۵۱ — ای بسته دم عیسی مریم دم تو
- شمارهٔ ۲۵۳ — نارست جهان بگرد پیراهن او
- شمارهٔ ۲۵۴ — ای طوطی روح را غذا شکّر تو
- شمارهٔ ۲۶۱ — گفتم چه زنم در غم تو گفت که آه
- شمارهٔ ۲۶۳ — آنکو ز بنفشه بر گل افکنده زره
- شمارهٔ ۲۶۴ — ماهی که ببرد از مه و خورشید فَرِه
- شمارهٔ ۲۵۷ — رفتم بعراق بر در جانانه
- شمارهٔ ۲۶۲ — ای برده ضمیرت از مه و مهر فَرِه
- شمارهٔ ۲۵۸ — ای لفظ ترا لؤلؤ لالا بنده
- شمارهٔ ۲۶۰ — گفتم که چو رویت چه بود گفت که ماه
- شمارهٔ ۲۵۹ — گنجست غم عشقش و دل دیوانه
- شمارهٔ ۲۷۰ — در ساغر زر لعل بدخشان داری
- شمارهٔ ۲۷۲ — گفتم قمرت گفت بچشمش گردی
- شمارهٔ ۲۶۵ — بیمار غم تو گر نگردد به به
- شمارهٔ ۲۶۶ — تا غالیه بر برگ سمن بیخته ئی
- شمارهٔ ۲۶۷ — گر صد رهم از خویش جدا داشته ئی
- شمارهٔ ۲۶۸ — در میکده گرنه پای بند میمی
- شمارهٔ ۲۶۹ — گفتم جانم گفت ز جان سیر برای
- شمارهٔ ۲۷۱ — گفتم چشمت گفت مکن بی بصری