امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۴۸ — شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را
- شمارهٔ ۴۴ — باز آرزوی آن بت چین می‌کند مرا
- شمارهٔ ۵۰ — شناخت آنکه غم و محنت جدایی را
- شمارهٔ ۴۵ — ز دور نیست میسر نظر به روی تو ما را
- شمارهٔ ۴۷ — زهی بریخته بر لاله مشک سارا را
- شمارهٔ ۴۶ — زمانه حله نو بست روی صحرا را
- شمارهٔ ۴۹ — بهار پرده برانداخت روی نیکو را
- شمارهٔ ۵۱ — گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا
- شمارهٔ ۵۶ — ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها
- شمارهٔ ۵۷ — ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را
- شمارهٔ ۵۹ — باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را
- شمارهٔ ۵۸ — ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را
- شمارهٔ ۵۵ — بگذشت و نظر نکرد ما را
- شمارهٔ ۵۲ — ای صبا، بوسه زن ز من در او را
- شمارهٔ ۵۳ — مهر بگشای لعل میگون را
- شمارهٔ ۵۴ — الا دمعی سارعت والهوا
- شمارهٔ ۶۶ — برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را
- شمارهٔ ۶۲ — باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما
- شمارهٔ ۶۵ — برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را
- شمارهٔ ۶۱ — بشکافت غم این جان جگرخواره ما را
- شمارهٔ ۶۳ — بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را
- شمارهٔ ۶۴ — بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا
- شمارهٔ ۶۷ — بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را
- شمارهٔ ۶۰ — آورده ام شفیع دل زار خویش را