صغیر اصفهانی
زاده ۱۳۱۲ – درگذشته ۱۳۹۰ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صغیر اصفهانی
محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت.خود او در مورد تخلصش این گونه سروده است: مرا صغیر تخلص بجا بود که سه چیز مراد دارم و هستم از این تخلص شاد در اول اینکه به عهد صغارتم ایزد زبان به گفتن اشعار جانفزا بگشاد به دوم اینکه نگیرند اکابرم خُرده اگر ز خامه من نقطه‌ای خطا افتاد به سوم اینکه چو روز حساب پیش آید مسلم است که آنجا بود صغیر آزاد از بدو تأسیس انجمن دانشکده اصفهان به سرپرستی عباس‌خان شیدا در سال ۱۳۳۴ق در آن انجمن شرکت کرد. از همان جوانی به کار بافندگی پرداخته و از راه کار و زحمت به امرار معاش و اداره خانواده پرداخت و استغناء و بی‌نیازی از خلق را پیشه خود ساخت. او در اغلب انجمن‌های ادبی اصفهان همچون انجمن‌های مدرسه تبریزی، خاکیا، کمال، سعدی و مکتب صائب شرکت می‌کرد و جزو اساتید پیشکسوت و محترم این انجمن‌ها به‌شمار می‌رفت.به میرزا عباس پاقلعه‌ای شیخ سلسله نعمت اللهیه اصفهان ارادت داشت و در مدح او شعر می‌گفت.صغیر اصفهانی سرانجام در سه‌شنبه اول جمادی الثّانی ۱۳۹۰ق (مطابق با مرداد ماه ۱۳۵۰ش) وفات یافت و در جوار حرم رأس الرضا در طوقچی اصفهان به خاک سپرده شد.
آثار صغیر اصفهانی
شعرهای صغیر اصفهانی
- شمارهٔ ۳۵۵ — یوسف رخی به چاه ذقن بسته راه من
- شمارهٔ ۳۵۷ — هرکس ندیده غارت و یغمای ترکمن
- شمارهٔ ۳۵۲ — گریم بکار دل من و دل هم بکار من
- شمارهٔ ۳۵۳ — ای زال جهان تا کی جان کندن و نوازدن
- شمارهٔ ۳۵۹ — دارم بتی به غیر در مهر باز کن
- شمارهٔ ۳۵۴ — دری به از در یکتای با صفای سخن
- شمارهٔ ۳۵۸ — حدیث یار چه حاصل ز غیر بشنیدن
- شمارهٔ ۳۵۶ — به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن
- شمارهٔ ۳۶۴ — سواد موی تو اندر بیاض روی نکو
- شمارهٔ ۳۶۱ — از غبار خودنمائیها عمل را پاک کن
- شمارهٔ ۳۶۶ — طعنه بر ما مزن ای شیخ و به خود غره مشو
- شمارهٔ ۳۶۳ — خبرم نیست ز سر تا شده سودائی تو
- شمارهٔ ۳۶۵ — ای دل من مبتلا در خم گیسوی تو
- شمارهٔ ۳۶۲ — آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتن
- شمارهٔ ۳۶۰ — نگذاشت غم تنگ دهانت اثر از من
- شمارهٔ ۳۶۷ — ای کحل چشم اهل نظر خاک پای تو
- شمارهٔ ۳۶۹ — آنکس که داده نسبت روی ترا بماه
- شمارهٔ ۳۷۱ — زان سفله وجودی که شریر است عدم به
- شمارهٔ ۳۷۰ — عشقت سپرد از دل دیوانه بدیوانه
- شمارهٔ ۳۷۲ — ما را چو از عدم بوجود اوفتاد راه
- شمارهٔ ۳۷۴ — ای یار بکس وفا نکرده
- شمارهٔ ۳۷۵ — ای دلارام که اندر دل ما آمده‌ای
- شمارهٔ ۳۷۳ — ای در گرانمایه وای یار یگانه
- شمارهٔ ۳۶۸ — بیچارهٔی که نیست بجز حق پناه او