سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- شمارهٔ ۳۱۵ — گر رهی خواهی زدن بر پردهٔ عشاق زن
- شمارهٔ ۳۰۹ — چیست آن زلف بر آن روی پریشان کردن
- شمارهٔ ۳۱۳ — ای برادر در ره معنی قدم هشیار زن
- شمارهٔ ۳۱۴ — ای هوایی یار یک ره تو هوای یار زن
- شمارهٔ ۳۱۲ — ای سنایی در ره ایمان قدم هشیار زن
- شمارهٔ ۳۱۱ — ای به راه عشق خوبان گام بر میخواره زن
- شمارهٔ ۳۰۸ — نی نی به ازین باید با دوست وفا کردن
- شمارهٔ ۳۱۰ — جانا ز لب آموز کنون بنده خریدن
- شمارهٔ ۳۱۶ — عاشقا! قفل تجرد بر درِ آمال زن
- شمارهٔ ۳۱۷ — خیز ای بت و در کوی خرابی قدمی زن
- شمارهٔ ۳۲۱ — ای دوست ره جفا رها کن
- شمارهٔ ۳۲۲ — ایا معمار دین اول دل و دین را عمارت کن
- شمارهٔ ۳۲۳ — این که فرمودت که رو با عاشقان بیداد کن
- شمارهٔ ۳۱۸ — ای رخ تو بهار و گلشن من
- شمارهٔ ۳۱۹ — ای نگار دلبر زیبای من
- شمارهٔ ۳۲۰ — گر کار به جز مستی اسکندر می من
- شمارهٔ ۳۲۴ — ای باد به کوی او گذر کن
- شمارهٔ ۳۲۷ — بند ترکش یک زمان ای ترک زیبا باز کن
- شمارهٔ ۳۳۰ — جانا دل دشمنان حزین کن
- شمارهٔ ۳۲۵ — غلاما خیز و ساقی را خبر کن
- شمارهٔ ۳۲۸ — ساقیا برخیز و می در جام کن
- شمارهٔ ۳۳۱ — چشمکان پیش من پر آب مکن
- شمارهٔ ۳۲۶ — غریب و عاشقم بر من نظر کن
- شمارهٔ ۳۲۹ — ای شوخ دیده اسب جفا بیش زین مکن