سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- شمارهٔ ۲۶۰ — هر گه که به تو در نگرم خیره بمانم
- شمارهٔ ۲۶۳ — بی تو یک روز بود نتوانم
- شمارهٔ ۲۶۷ — تا کی ز تو من عذاب بینم
- شمارهٔ ۲۶۱ — از عشق ندانم که کیم یا به که مانم
- شمارهٔ ۲۶۴ — روزی من آخر این دل و جان را خطر کنم
- شمارهٔ ۲۶۲ — دگر بار ای مسلمانان ستمگر گشت جانانم
- شمارهٔ ۲۶۵ — ای مسلمانان ندانم چارهٔ دل چون کنم
- شمارهٔ ۲۶۶ — بی تو ای آرام جانم زندگانی چون کنم
- شمارهٔ ۲۷۵ — از پی تو ز عدم ما به جهان آمده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۳ — ما را میفگنید که ما اوفتاده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۴ — دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده‌ایم
- شمارهٔ ۲۶۹ — ای دو زلفت دراز و بالا هم
- شمارهٔ ۲۷۰ — ای به رخسار کفر و ایمان هم
- شمارهٔ ۲۷۲ — خورشید تویی و ذره ماییم
- شمارهٔ ۲۶۸ — بی صحبت تو جهان نخواهم
- شمارهٔ ۲۷۱ — لبیک زنان عشق ماییم
- شمارهٔ ۲۸۳ — آمد گه آنکه ساغر آریم
- شمارهٔ ۲۸۲ — نه سیم، نه دل، نه یار داریم
- شمارهٔ ۲۷۶ — ما کلاه خواجگی اکنون ز سر بنهاده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۸ — چشم روشن بادمان کز خود رهایی یافتیم
- شمارهٔ ۲۷۹ — رو رو که دل از مهر تو بد عهد گسستیم
- شمارهٔ ۲۷۷ — تا ما به سر کوی تو آرام گرفتیم
- شمارهٔ ۲۸۱ — ما فوطه و فوطه پوش دیدیم
- شمارهٔ ۲۸۰ — سر بر خط عاشقی نهادیم