سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- شمارهٔ ۳۵۶ — تا کی از عشوه و بهانهٔ تو
- شمارهٔ ۳۵۸ — باز افتادیم در سودای تو
- شمارهٔ ۳۵۷ — عاشقم بر لعل شکرخای تو
- شمارهٔ ۳۶۲ — ای ببرده آب آتش روی تو
- شمارهٔ ۳۶۰ — ای کعبهٔ من در سرای تو
- شمارهٔ ۳۶۱ — تا بدیدم زلف عنبرسای تو
- شمارهٔ ۳۶۳ — باد عنبر برد خاک کوی تو
- شمارهٔ ۳۵۹ — ای گشته ز تابش صفای تو
- شمارهٔ ۳۶۴ — گر خسته دل همی نپسندی بیار رو
- شمارهٔ ۳۶۵ — ای خواب ز چشم من برون شو
- شمارهٔ ۳۶۷ — ای قوم مرا رنجه مدارید علی‌الله
- شمارهٔ ۳۷۰ — من نه ارزیزم ز کان انگیخته
- شمارهٔ ۳۶۶ — خه خه ای جان علیک عین‌الله
- شمارهٔ ۳۶۸ — ای ز آب زندگانی آتشی افروخته
- شمارهٔ ۳۶۹ — ای دل اندر بیم جان از بهر دل بگداخته
- شمارهٔ ۳۷۱ — ای نقاب از روی ماه آویخته
- شمارهٔ ۳۷۵ — ای من مه نو به روی تو دیده
- شمارهٔ ۳۷۳ — آن جام لبالب کن و بردار مرا ده
- شمارهٔ ۳۷۸ — زهی سروی که از شرمت همه خوبان سرافگنده
- شمارهٔ ۳۷۷ — ای سنایی خیز و بشکن زود قفل میکده
- شمارهٔ ۳۷۶ — ای مِهر تو بر سینهٔ من مُهر نهاده
- شمارهٔ ۳۷۹ — از عشق آن دو نرجس وز مهر آن دو لاله
- شمارهٔ ۳۷۲ — بردیم باز از مسلمانی زهی کافر بچه
- شمارهٔ ۳۷۴ — ساقیا مستان خواب‌آلوده را آواز ده