سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۳۳ — الا ای غمت شادی جان ما
- شمارهٔ ۳۱ — ای به دل کرده آشنایی را
- شمارهٔ ۲۹ — نگار من که بلب جان دهد جهانی را
- شمارهٔ ۳۴ — ای گل روی تو برده رونق گلزارها
- شمارهٔ ۲۷ — زهی با صورت خوبت تعلق اهل معنی را
- شمارهٔ ۳۲ — ای سعادت زپی زینت و زیبایی را
- شمارهٔ ۳۰ — عاشق روی توام از من مپوش آن روی را
- شمارهٔ ۲۸ — فرامش کرد جان تو تماشاگاه اعلی را
- شمارهٔ ۴۲ — ای گلستان حسن ترا بنده عندلیب
- شمارهٔ ۳۵ — ای کرده به عشق تو دل پرورش جان‌ها
- شمارهٔ ۳۶ — ما را دلیست سوخته آتش طلب
- شمارهٔ ۳۸ — ای خجل از روی خوبت آفتاب
- شمارهٔ ۳۷ — روزی آن روی چو خورشید و بر و خال چو شب
- شمارهٔ ۴۰ — ای پستهٔ دهانت شیرین و انگبین لب
- شمارهٔ ۳۹ — ای خطت سلسله یی بر قمر از عنبر ناب
- شمارهٔ ۴۱ — ایا چوحسن بمعنی نکو بصورت خوب
- شمارهٔ ۴۴ — ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبت
- شمارهٔ ۴۶ — ای که شاهان جهانند گدایان درت
- شمارهٔ ۴۵ — چو حسن روی تو آوازه در جهان انداخت
- شمارهٔ ۴۸ — ای که لبت منبع آب بقاست
- شمارهٔ ۴۷ — دلم بربود دوش آن نرگس مست
- شمارهٔ ۵۰ — در رخت می نگرم جلوه گه جان اینجاست
- شمارهٔ ۴۹ — دل کنون زنده بجان نیست که جانان اینجاست
- شمارهٔ ۴۳ — طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت