قصاید — دیوان اشعار سوزنی سمرقندی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۸ - در مدح سلطان سنجر — عزیز دین و دنیا کرد و جاه افزود صاحب را
- شمارهٔ ۱ - در توحید — ای خداوندی که از لطف تو جاه آورده‌ام
- شمارهٔ ۶ - در مدح قلج تمغاج خان — بسعد اختر میمون مظفر گشت بر اعدا
- شمارهٔ ۷ - خدایا مرا دریاب — ای نکودارنده تا اندر جهان داری مرا
- شمارهٔ ۵ - در مدح سلطان رکن الدین — خدایگان جهانرا خدای داد عطا
- شمارهٔ ۲ - در مدح علاء الدین محمد بن سلیمان — آورد گرد فتح و ظفر پیش چشم ما
- شمارهٔ ۴ - در مدح طغان تکین — بسی عطای خدایست بی خلاف و خطا
- شمارهٔ ۳ - در مدح شه مظفر تمغاج خان — شه مظفر تمغاج خان کامروا
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح وزیر نظام الدین — شد برج حمل موکب سلطان کواکب
- شمارهٔ ۱۱ - در موعظه و نصیحت — در این جهان که سرای غمست و تاسه و تاب
- شمارهٔ ۱۴ - در مدح علی بن الحسین ذوالفقار — ای به پیروزی گرفته ملکت افراسیاب
- شمارهٔ ۱۵ - در مدح شمس الملک — سوی ختا بسفر شد بعزم و رأی صواب
- شمارهٔ ۱۲ - در مدح سلطان مسعود بن الحسین — برآمد ز برج حمل آفتاب
- شمارهٔ ۹ - در مدح نصیرالدین — عاشقی شد رسم و راه و سیرت و آئین مرا
- شمارهٔ ۱۳ - در مدح سلطان مسعود ثانی — ای بتاج و تخت شاهی وارث افراسیاب
- شمارهٔ ۱۰ - در حسب حال خود گوید — چو شست گشت کمان قامت چو تیر مرا
- شمارهٔ ۱۹ - شاعر دروغگوست؟ — ز روزگار به جان آمدم ز غم بشتاب
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح شمس الدین — در دل هر که مهر ایمانست
- شمارهٔ ۲۱ - در مدح قدر طغان خان — بخت یار قدر طغان خانست
- شمارهٔ ۱۷ - در مدح نصیرالدین — ای رخ خوبت بمثل آفتاب
- شمارهٔ ۲۴ - در مدح شمس الملک — هر کجا شاه جهانرا سفر است
- شمارهٔ ۲۰ - در مدح ملک مسعود — ماه رجب فرخ فرخنده چه ماه است
- شمارهٔ ۱۸ - در مدح تمغاج خان — بخت بیدار شهنشه خسرو مالک‌رقاب
- شمارهٔ ۲۳ - در مدح وزیر شمس الملک — ای صاحبی که خطبه دولت بنام تست
- شمارهٔ ۳۰ - در مدح تاج الدین محمودبن عبدالکریم — تاج دین محمودبن عبدالکریم است آنکه هست
- شمارهٔ ۳۱ - در مدح تاج الدین — ای یافته تاج نسب از صاحب معراج
- شمارهٔ ۳۲ - در مدح تاج الدین — ای فلک سوخته داده بر کف تاج
- شمارهٔ ۲۹ - در مدح محمدبن ابی بکر — دل مرا دل معشوق من موافق نیست
- شمارهٔ ۲۸ - در مدح سعدالملک وزیر — رسیده ماه محرم به سال پانصد و شصت
- شمارهٔ ۲۷ - در مدح وزیر — ای روز عید خلق وز خلق را نجات
- شمارهٔ ۲۵ - در مدح شمس الملک — تا مرا بر رخ خوبت نظر است
- شمارهٔ ۲۶ - در مدح وزیر صدرالدین — صدری که بر صدور زمانه مقدم است
- شمارهٔ ۳۴ - در مدح سلطان محمود تمغاج خان — عید شاه خسروان مسعود میمون فال باد
- شمارهٔ ۴۰ - در مدح ملک الدهاقین — صدر جهان ز مجلس جهان رسید
- شمارهٔ ۳۹ - در مدیحه میر عمید سعدالدین — عید شد ایام ما ناآمده ایام عید
- شمارهٔ ۳۷ - در مدح قدر طغان خان — پادشاه جهان ز راه رسید
- شمارهٔ ۳۵ - فی مدح السلطان — خدایگانا فضل خدای یار تو باد
- شمارهٔ ۳۳ - در مدح رکن الدین تمغاج خان — اعلی خدایگان جهان از سفر رسید
- شمارهٔ ۳۸ - در مدح شمس الدین — صدر جهان بحضرت شاه جهان رسید
- شمارهٔ ۳۶ - در مدح رکن الدین عقاج خان — ای جهانداری که در عهد تو گرگ و گوسفند
- شمارهٔ ۴۳ - در مدح دهقان میرعمید — دهقان میر عمید صدر همایون که بخت
- شمارهٔ ۴۲ - در مدح دهقان سعدالدین — ای رخ و زلفت چنانک ماه بمشکین کمند
- شمارهٔ ۴۵ - در مدح صاحب ملک الدهاقین — صاحب عادل بنیکی از سفر آمد
- شمارهٔ ۴۴ - در مدح اسفهسالار — پری دیدار حوری یاسمن خد
- شمارهٔ ۴۸ - در مدح ثقة الدین — ای سرو سرمایه کرام سمرقند
- شمارهٔ ۴۶ - در مدح سعدالملک مسعود — وزیر شاه سعد الملک مسعود
- شمارهٔ ۴۷ - در مدح صاحب عزالدهاقین — ترک من مهر و وفا سیرت و آیین نکند
- شمارهٔ ۴۱ - در مدح اطهرالدین بن اشرف الدین — روی من زرین ز عشق یار سیمین بر سزد
- شمارهٔ ۵۱ - در مدح قدر خان — سلطان شرق شاه قدرخان ملکدار
- شمارهٔ ۵۲ - در مدح ملک محمد بن سلیمان — ای زپشت ارسلان خان ارسلان خان دگر
- شمارهٔ ۴۹ - در مدح مؤید — ای عامل خراج کفایت نمای راد
- شمارهٔ ۵۳ - در مدح سلطان مسعود بن حسن — ای شهنشاه فریدون فر دارا دار و گیر
- شمارهٔ ۵۵ - در مدح علی بن حسین بن ذوالفقار — ای شهریار شرق و شه آل ذوالفقار
- شمارهٔ ۵۴ - در مدح رکن الدین — هم ز آفریدگان و هم از آفریدگار
- شمارهٔ ۵۰ - در توبه و انابه — در هر گناه سخره دیوم بخیر خیر
- شمارهٔ ۵۶ - در مدح افتخار الدین رضا ابن شمس الدین عمر — داستان عشق فرهاد آمد و شیرین بسر
- شمارهٔ ۵۸ - در مدح تاج الامرا حسن — نوشد بجهان جهان دیگر
- شمارهٔ ۶۱ - در مدح صاحب الصدر عمر — کار دین صدر دنیا صاحب عادل عمر
- شمارهٔ ۵۹ - در مدح ابوالعلا عمربن محمد بن علا — سخن سرای نگوید ثنا سزای سزا بر
- شمارهٔ ۶۰ - در سپاس از ایزد و مدح سنجر — هست بر پرورده شکر نعمت پروردگار
- شمارهٔ ۵۷ - در مدح فخر الدین احمد — ای بت گلرنگ روی، آن بادهٔ گلگون بیار
- شمارهٔ ۶۳ - در مدح صاحب عادل عمر — عشق سیمین لعبت من کیمیا دارد مگر
- شمارهٔ ۶۴ - در مدح سعدالملک — ای ز سعدالملک فخر دین جهانرا یادگار
- شمارهٔ ۶۲ - در مدح صاحب عادل ضیاء الدین — بکام دل رسید از بخت شاه کامران سنجر
- شمارهٔ ۶۵ - در مدح بهاء الدین بن سعدالدوله — آمد چنانکه کرد ستاره شمر شمار
- شمارهٔ ۶۹ - در مدح دهقان علی بن احمد — هلال روزه نمود از سپهر دایره وار
- شمارهٔ ۶۶ - در مدح صدر الوزراء — سرو سیمین طرف ماه منیر
- شمارهٔ ۷۰ - در مدح دهقان اجل احمد سمسار — شاید بسرو دیده شدن پیشرو کار
- شمارهٔ ۶۷ - در مدح نظام الدین محمد بن علی — خورشید ببرج حمل آمد چو رخ یار
- شمارهٔ ۷۲ - در مدح سعدالدین عمر — سیمبر یارم شد از من سیم بر
- شمارهٔ ۶۸ - در مدح ملک الدهاقین — آراسته بعید برون آمد آن نگار
- شمارهٔ ۷۱ - در مدح دهقان اجل احمد — آب روشن گشت و تاری شد هوا از ماه تیر
- شمارهٔ ۷۷ - در مدح فخرالدین — ناداده مژدگانی نادید مژده ور
- شمارهٔ ۸۰ - در مدح وجیه الدین — ای بنده مکارم تو اهل روزگار
- شمارهٔ ۷۸ - در مدح علی بن ذوالفقار — آیین ابن علی است سخاوت چنانکه بود
- شمارهٔ ۷۹ - در مدح تاج الدین محمود — گسترد نام نیک چو محمود تاجدار
- شمارهٔ ۷۳ - در مدح نظام الدین — در ضمیرم بدی هوای امیر
- شمارهٔ ۷۴ - فی مدح اشرف الدین — ای جهان شرف بتو معمور
- شمارهٔ ۷۶ - در مدح علی بن حسین بن ذوالفقار — ای نامی از تو نام خداوند ذوالفقار
- شمارهٔ ۷۵ - در مدح میرعمید سعدالدین — هلال روزه نمود از سپهر پر اختر
- شمارهٔ ۸۷ - در مدح وزیر شاه — وزیر شاه بدیدار پهلوان برغوش
- شمارهٔ ۸۵ - در مدح وزیری گوید — وزارتست باهل وزارت آمده باز
- شمارهٔ ۸۸ - در مدح امیر اتابک برغوش — اندر آورد سپهر از ره تشریف بگوش
- شمارهٔ ۸۱ - در مدح نظام الدین — باز دیگر ره جوان خاطر شد این مداح پیر
- شمارهٔ ۸۳ - در مدح سعدالدوله — سعد دولت را بسعدالدوله بازآمد نیاز
- شمارهٔ ۸۴ - در مدح وجیه الدین — این منم یارب بصدر مهتر کهتر نواز
- شمارهٔ ۸۲ - در مدح ابراهیم رکن الدین حبیب — ز گرد راه چو عنقا باشیانه باز
- شمارهٔ ۸۶ - در مدح سعدالملک مسعود بن اسعد — ای بنظم آراستن با سعد اکبر هم نفس
- شمارهٔ ۹۴ - در مدح مؤید الدین — مؤیدین جمال ای ستودهٔ آفاق
- شمارهٔ ۹۳ - در مدح شرف الدین محمد — آفتاب شرف و حشمت و سلطان شرف
- شمارهٔ ۹۵ - خطاب به خود — تا کی ز گردش فلک آبگینه رنگ
- شمارهٔ ۹۱ - در مدح فخرالدین علی بن احمد — ایدل ز عشق یار چو از دانه نار باش
- شمارهٔ ۹۰ - در مدح علی بن احمد — منم منم زده در دل ز عشق یار آتش
- شمارهٔ ۸۹ - در مدح دهقان علی بن احمد — آن خط تیره گرد بناگوش روشنش
- شمارهٔ ۹۲ - در مدح امیر اتابک برغوش — ببر ای باد صبا مژده بتلقین سروش
- شمارهٔ ۹۶ - در مدح فخرالدین علی بن احمد — مفکن به غمزه بر دل مجروح من نمک
- شمارهٔ ۱۰۱ - در مدح وزیر — همه سلامت آن باد کو به جان و به دل
- شمارهٔ ۹۹ - در مدح افتخارالدین — آمد به صدر خویش چو خورشید در حمل
- شمارهٔ ۱۰۰ - در مدح صفی الدین — هلال روزه میمون لقای فرخ فال
- شمارهٔ ۱۰۴ - در مدح جمال الدین محمود — نگار من همه حسن و ملاحت است و جمال
- شمارهٔ ۱۰۲ - در مدح جمال الدین عمر — داد صدر دین و دنیا صاحب فرخنده فال
- شمارهٔ ۹۸ - در مدح تمغاج خان — ز آمدن سال نو بفرخی فال
- شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح علی بن احمد — از من بآزمون چو طلب کرد یار دل
- شمارهٔ ۹۷ - در مدح نظام الدین — ای پایگاه قدر تو بر چرخ نیمرنگ
- شمارهٔ ۱۰۸ - در مدح شاه توران — نهاد ملکت توران شد آباد و خوش و خرم
- شمارهٔ ۱۱۲ - در مدح وزیر — صاحب عادل وزیر شاه معظم
- شمارهٔ ۱۰۶ - در مدح قدر ارسلان — سوی جبال سپهدار شرق شد به جدال
- شمارهٔ ۱۰۷ - چیم کیم — ز هر بدی که تو دانی هزار چندانم
- شمارهٔ ۱۱۰ - در مدح حسام الدین — شاه برهان نسب آنست امام بن امام
- شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح مؤیدالدین — ز قد چون الف سیم آن لطیف غزال
- شمارهٔ ۱۱۱ - در مدح حسام الدین — ای حسام دگر از گوهر والای حسام
- شمارهٔ ۱۰۹ - در مدح شمس الدین — محترم شاه شریعت آمد از بیت الحرم
- شمارهٔ ۱۲۰ - چه کردم؟ — بسر هر سخنی را که ابتدا کردم
- شمارهٔ ۱۱۳ - در مدح سعدالملک — ز گردون سعد اکبر داد پیغام
- شمارهٔ ۱۱۹ - در مدح سعدالدین — زر طلب کرد ز من آن صنم سیم اندام
- شمارهٔ ۱۱۸ - در مدح نجم الدین — دلبند من که بنده رویش مه تمام
- شمارهٔ ۱۱۷ - در مدح نظام الدین — جاودان ماند کریم از مدح شاعر زنده نام
- شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح علی بن احمد — میر خوبان کشید نامعلوم
- شمارهٔ ۱۱۴ - در مدح نظام الدین محمد — بر خود از طبع خود سلام کنم
- شمارهٔ ۱۱۶ - در مدح محمودبن عبدالکریم — مهتر آن بهتر که باشد فاضل و راد و کریم
- شمارهٔ ۱۲۵ - در مدح نظام الدین محمد بن علی — خدایگان جهان پادشاه ملک آرام
- شمارهٔ ۱۲۲ - در مدح افتخار الدین علی بن احمد — بشاعری پدر خویش را نه فرزندم
- شمارهٔ ۱۲۷ - در مدح وزیر — صاحب عالم عادل ملک اهل قلم
- شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح نظام الدین — آمد از بستان دولت اهل حکمت را نسیم
- شمارهٔ ۱۲۴ - در رثاء طبیب استاد کوسوی — ز مرگ چاره نباشد صحیح را و سقیم
- شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح محمد بن علی — مقدم آمد سال عرب ز سال عجم
- شمارهٔ ۱۲۱ - در مدح مؤید الدین — جز آینه که کند گلرخا ترا معلوم
- شمارهٔ ۱۲۳ - امام کیست — ایا گرفته تو اندر سرای جهل مقام
- شمارهٔ ۱۳۶ - در مدح تمغاج خان — بشهریار جهان داد کردگار جهان
- شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح سیدالاجل رضا — ماه صیام کرد بنیک اختری سلام
- شمارهٔ ۱۳۴ - در مدح شاه مسعود — عید فرخ بسرای ملک مشرق و چین
- شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح تمغاج خان — خورشید تابدار بتدویر آسمان
- شمارهٔ ۱۳۲ - در مدح مسعود بن حسن — به تخت ملک فریدون جلوس شاه جهان
- شمارهٔ ۱۳۰ - در مدح سلطان سنجر — آمد بملک توران سنجر خدایگان
- شمارهٔ ۱۳۱ - در مدح تمغاج خان — ملک مانند گوی بود بمیدان
- شمارهٔ ۱۳۳ - در مدح سلطان — مه مشرف و میمون و محترم رمضان
- شمارهٔ ۱۴۲ - در مدح نصرة الدین حسن — ایا گرفته سر زلف تو هزار شکن
- شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح شجاع الدین — علی است روز مصاف و نبرد و کوشش و کین
- شمارهٔ ۱۳۷ - در مدح ملک تمغاج خان — مرا خدای بمدح خدایگان گفتن
- شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح ملک نصرة الدین علی بن هارون — ز عشق نگاری شدم مست و مجنون
- شمارهٔ ۱۴۴ - در مدح گوید — ای بر تو ناروا بدکاران
- شمارهٔ ۱۳۸ - در مدح مسعود بن حسن — مبارک است پگه روی پادشا دیدن
- شمارهٔ ۱۴۰ - در مدح برهان الدین — دارم هوای آنکه پر از در کنم جهان
- شمارهٔ ۱۴۱ - در مدح عثمان اغل — ای عارض و قد تو از سرو وز مه نشان
- شمارهٔ ۱۴۵ - در مدح حمیدالدین — به دست خاطر من داده شد عنان سخن
- شمارهٔ ۱۵۰ - در مدح نصیرالدین احمد — ماه معظم آمد با فر و آفرین
- شمارهٔ ۱۴۷ - در مدح فضل بن عمران — حکیم و کریم آمدند از دو عمران
- شمارهٔ ۱۴۹ - در مدح احمد بن علی — شکسته زلفا عهد و وفای من مشکن
- شمارهٔ ۱۴۸ - در مدح علی بن احمد — ای از کمال قدر تو تیری در آسمان
- شمارهٔ ۱۵۱ - در مدح شرف الدوله احمد — ای قد تو سیمین صنوبر من
- شمارهٔ ۱۴۶ - در مدح تاج الدین محمود — آب گل برد آنکه دارد آتش عنبر دخان
- شمارهٔ ۱۵۲ - در مدح نصیرالدین احمد — خورشید نوربخش چو رای نصیرالدین
- شمارهٔ ۱۵۹ - در مدح فخرالدین احمد — سپاس از خداوند بیمثل و بیچون
- شمارهٔ ۱۵۷ - در مدح وزیر صدرالدین — ز اقبال بر کمال شهنشاه شرق و چین
- شمارهٔ ۱۵۴ - در مدح افتخار الدین عمر — آمد خجسته موسم قربان به مهرگان
- شمارهٔ ۱۵۸ - در مدح حسام الدین — سران ملک سمرقند را چو تن را جان
- شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح ناصرالدین محمد بن احمد — هست قد یار من سرو خرامان در چمن
- شمارهٔ ۱۵۵ - در مدح علاء الدین محمد — هوای آل نبی را دل منست وطن
- شمارهٔ ۱۵۳ - در مدح امین الدین محمد — ای دو لب تو بستد ای دو رخ تو نسرین
- شمارهٔ ۱۶۰ - در مدح عین الدهاقین احمد بن علی — ایا فراق تو دردی که وصل تو درمان
- شمارهٔ ۱۶۸ - در مدح طغان خان سلطان — شه انجم به پیروزی شهنشاه
- شمارهٔ ۱۶۵ - در مدح وزیر صدرالدین — ای صدر دین و دنیا بادا بقای تو
- شمارهٔ ۱۶۷ - در مدح نصیرالدین علی بن احمد — ای دو لب تو قافله قند شکسته
- شمارهٔ ۱۶۳ - در مدح وزیر نصیرالدین — ای بزرگی که بی نظیری تو
- شمارهٔ ۱۶۶ - در مدح دهقان اجل احمد سمسار — ای رنگ رخت گونه گلنار شکسته
- شمارهٔ ۱۶۱ - در مدح سعدالدین — همه سلامت سلطان ملک مشرق و چین
- شمارهٔ ۱۶۴ - در مدح وزیر صدرالدین — ای صدر دین و دنیا دنیا آفرین تو
- شمارهٔ ۱۶۲ - در مدح سعدالدین — سعد دین مدح خواجه مستو
- شمارهٔ ۱۷۲ - در مدح سلطان اتسز — آنکه روی چرخ را زینت بانجم داد و ماه
- شمارهٔ ۱۷۵ - و قال یمدح الوزیر — ای گاه وزارت به تو همچون فلک از ماه
- شمارهٔ ۱۷۴ - در مدح محمد بن یوسف — سری که خلق جهانرا ویست پشت و پناه
- شمارهٔ ۱۷۰ - در مدح میرعمید — میر عمید عمده ملک آفتاب جاه
- شمارهٔ ۱۷۱ - در مدح شاه مسعود حسن — ای سپاه آرای سلطان جهان آرام شاه
- شمارهٔ ۱۷۳ - در مدح سعدالملک — بر امیران سخن مدح وزیر پادشاه
- شمارهٔ ۱۶۹ - در توبه از گناهان — چون در هوای دل تن من گشت پادشاه
- شمارهٔ ۱۷۶ - در مدح تمغاج خان مسعود بن حسن — ماه رجب که هست همایون‌ترین همای
- شمارهٔ ۱۸۲ - در مدح وزیر صدر جهان — ای صاحبی که صاحب صاحبقران توئی
- شمارهٔ ۱۸۰ - در مدح محمد بن محمد الهروی — ایا ستوده بتو خانواده نبوی
- شمارهٔ ۱۸۴ - در مدح سعدالملک — هم بجمال و کمال و هم بجوابی
- شمارهٔ ۱۸۳ - در مدح وزیر — ماه رجب فرخ و نوروز جلالی
- شمارهٔ ۱۸۱ - در مدح وزیر — ای صاحبی که بروز را صدر و سر توئی
- شمارهٔ ۱۷۸ - در مدح صدر جهان — صدر جهان رسید به شادی و خرمی
- شمارهٔ ۱۷۷ - در مدح تمغاج خان — ای جهانداری که داری بر جهانداران سری
- شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح رضا بن عمر بن محمد الحسنی — دلم به عشق بتی را همی‌کند شمنی
- شمارهٔ ۱۹۱ - در مدح دهقان غازی — سپهر برین را همه بر سرفرازی
- شمارهٔ ۱۸۶ - در مدح عمید احمد — من ندارم باور ار گوئی که به زانسان پری
- شمارهٔ ۱۸۵ - در مدح علی بن احمد — چو تیر غمزه بناز و کرشمه اندازی
- شمارهٔ ۱۸۹ - در مدح سری بن السری — ای سرافرازی که هستی تو سری بن السری
- شمارهٔ ۱۸۷ - در مدح وزیر گوید — ای بر سریرِ دولت و اقبال مُتَّکی
- شمارهٔ ۱۹۰ - در مدح اطهر بن اشرف بن بوعلی — ای که در ملک سیادت خسرو دریا دلی
- شمارهٔ ۱۸۸ - در مدح دهقان اجل عمیدالدین — سرو سیمین من ای من ز غمت زرین پی
- شمارهٔ ۱۹۲ - در وصف معشوق — بما یکی پسر اگر ره وفا سپری
- شمارهٔ ۱۹۳ - غزل به صفات تو گویم — بر من آمد دوش آن در چشم بینائی
- شمارهٔ ۱۹۴ - وزیر خجسته پی — ای پایگاه قدر تو بر خط استوی
- شمارهٔ ۱۹۶ - در مدح نصیرالدین علی — نصیر دین که چشم پادشائی
- شمارهٔ ۱۹۷ - در مدح جلال الدین علی — جلال دین نبی پادشاه شرق علی
- شمارهٔ ۱۹۵ - در مدح نصیرالدین علی — بفر صاحب دولت نصیرالدین خدای