عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۰ — ای از تو فلک بی خور و بی خواب شده
- شمارهٔ ۱۱ — خورشید، که او زیر و زبر می‌گردد
- شمارهٔ ۱۴ — هر نقطه که در دایرهٔ قسمت تست
- شمارهٔ ۱۲ — عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوست
- شمارهٔ ۹ — بر وصف تو دستِ عقل دانانرسد
- شمارهٔ ۱۶ — نه عقل به کُنْهِ لایزال تو رسد
- شمارهٔ ۱۵ — هم گوهر بحر لطف بیپایانی
- شمارهٔ ۱۳ — هر دل که ز لطف تو نشان یابد باز
- شمارهٔ ۱۷ — نه عقل، بدان حضرت جاوید رسد
- شمارهٔ ۲۰ — گر با تو به هم دگر نباشد چه بود
- شمارهٔ ۱۹ — نه لایق کوی تست سیری که بود
- شمارهٔ ۱۸ — آنجا که تویی هیچ مبارز نرسد
- شمارهٔ ۲۳ — ای پیش تو صد هزار جان یک سرِ‌موی
- شمارهٔ ۲۱ — ای غیر تو درهمه جهان موئی نه
- شمارهٔ ۲۲ — کس نیست که در دو کون ما دون تونیست
- شمارهٔ ۲۴ — در وصف تو عقل و دانش مانرسد
- شمارهٔ ۳۱ — یا رب! همه اسرار، تو میدانی تو
- شمارهٔ ۲۹ — از بس که در انتظار تو گردون گشت
- شمارهٔ ۳۲ — ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بس
- شمارهٔ ۲۶ — گردون زتو، بی سر و بنی بیش نبود
- شمارهٔ ۲۸ — بی تو به وجود آرمیدن نتوان
- شمارهٔ ۳۰ — در مُلکتِ تو نیست دویی، ای همه تو
- شمارهٔ ۲۷ — یک لحظه که در گفت و شنید آئی تو
- شمارهٔ ۲۵ — در معرفت تو دم زدن نقصان است