عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۹۸ — دل خستهٔ سال و بستهٔ ماه نماند
- شمارهٔ ۹۶ — جانا ز میانِ من و تو دست کراست
- شمارهٔ ۹۵ — آن دیده که توحید قوی میبیند
- شمارهٔ ۹۷ — جانا نه یکیام نه دوام اینت عجب!
- شمارهٔ ۱۰۰ — در عشق توام شادی و غم هیچ نبود
- شمارهٔ ۹۹ — چون باز دلم غمِ ترا زقّه نهاد
- شمارهٔ ۲ — چون ما به وجود خود هویدا باشیم
- شمارهٔ ۱ — ماییم که نیست غیر ما، اینْت کمال!
- شمارهٔ ۳ — ما را باشی بهْ که هوا را باشی
- شمارهٔ ۵ — با خویش همیشه عشقِ خود میبازیم
- شمارهٔ ۹ — آن چیز کزو عالم و آدم بینم
- شمارهٔ ۸ — ای آن که بلی گوی الست از مایی
- شمارهٔ ۴ — عمرت که میان جان و تن گرداند
- شمارهٔ ۷ — ماییم که جز درگهِ ما درگه نیست
- شمارهٔ ۶ — از عالمِ بیچون به سکون باید شد
- شمارهٔ ۱۰ — ماییم که با ما نبود هیچ روا
- شمارهٔ ۱۳ — گر هست دلی، ز عشق، دیوانه به است
- شمارهٔ ۱۱ — با اینهمه اختلاف و تمییز که هست
- شمارهٔ ۱۲ — بس سرکش را کز سر مویی کُشتم
- شمارهٔ ۲ — این سودایی که میدواند ما را
- شمارهٔ ۳ — زین بحر که در سینهٔ ما پیدا گشت
- شمارهٔ ۵ — تا چشم دلم به نور حق بینا گشت
- شمارهٔ ۱ — صد دریا نوش کرده اندر عجبیم
- شمارهٔ ۴ — دل گفت که ما چو قطره ای مسکینیم