فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۳۷۲ — شانه ای گل بخم طره طرار منه
- شمارهٔ ۳۶۷ — ز درد دل سختی از زبان من بشنو
- شمارهٔ ۳۷۴ — با منی اما چه حاصل سوی من مایل نه‌ای
- شمارهٔ ۳۷۰ — دی شنیدم جانب گلشن گذار افکنده ای
- شمارهٔ ۳۶۸ — ای مست غافل از من و خونین جگر مشو
- شمارهٔ ۳۶۹ — از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماه
- شمارهٔ ۳۷۳ — سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر مانده
- شمارهٔ ۳۷۱ — شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پاره‌ای
- شمارهٔ ۳۷۶ — قد برافراخته آفت جانی شده ای
- شمارهٔ ۳۷۸ — من چه کردم که مرا از نظر انداخته
- شمارهٔ ۳۷۵ — ما را هلاک غمزه خونریز کرده ای
- شمارهٔ ۳۷۷ — به دردم یارب آن بی‌درد درمان می‌کند یا نه
- شمارهٔ ۳۸۰ — ای که تا یار منی در پی آزار منی
- شمارهٔ ۳۷۹ — غیر از درت پناه نداریم یا نبی
- شمارهٔ ۳۸۲ — بهست گور و کفن از قبا و پیرهنی
- شمارهٔ ۳۸۱ — نه چندانم ضعیف از دوری خورشید رخساری
- شمارهٔ ۳۸۹ — ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داری
- شمارهٔ ۳۹۰ — از پری رویان بدل بردن همین مایل تویی
- شمارهٔ ۳۸۵ — مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهی
- شمارهٔ ۳۸۷ — گر خدنگ غمزه را زین سان دمادم می‌زنی
- شمارهٔ ۳۸۶ — ورد منست نام تو یا مرتضی علی
- شمارهٔ ۳۸۳ — پی ماتم میان انجمن ای ماه جا کردی
- شمارهٔ ۳۸۸ — یارب آن بی درد را در دل ز عشق افکن غمی
- شمارهٔ ۳۸۴ — در دیده نور در تن جان عزیز مایی