فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۳۴۵ — زین ندامت که نشد خاک درت مسکن من
• شمارهٔ ۳۵۰ — شد آن گل چهره باز از خانه با عزم سفر بیرون
• شمارهٔ ۳۴۳ — شد چاک چاک سینه و از قطرهای خون
• شمارهٔ ۳۴۴ — درد دل ما را ز ره لطف دوا کن
• شمارهٔ ۳۴۶ — اگر چه نیست ترحم ترا بزاری من
• شمارهٔ ۳۴۹ — غم لعل ترا در سینه جا کردم که جان است این
• شمارهٔ ۳۴۸ — تا بدرد عشق جان از تن نمی آید برون
• شمارهٔ ۳۴۷ — می نمایی رخ که خورشید جهان آراست این
• شمارهٔ ۳۵۱ — نمی دانم چه بد کردم چرا رنجید یار از من
• شمارهٔ ۳۵۳ — ای دل از کار عشق عار مکن
• شمارهٔ ۳۵۲ — زدی چو در دلم آتش مکش چو شعله سر از من
• شمارهٔ ۳۵۶ — حباب نیست ز خون گرد دیده تر من
• شمارهٔ ۳۵۸ — ای بر فراز مسند عزت مکان تو
• شمارهٔ ۳۵۷ — شد واقف از خیال من آن مه بحال من
• شمارهٔ ۳۵۵ — چو شمع ز آتش دل اضطراب دارم من
• شمارهٔ ۳۵۴ — عاشقم جز عاشقی کاری نمی‌آید ز من
• شمارهٔ ۳۶۶ — ز فلک می گذرد آه و فغانم بی تو
• شمارهٔ ۳۶۳ — نمی خواهم که گوید هیچ کس احوال من با او
• شمارهٔ ۳۶۴ — اگر بگذشت مجنون من بماندم یادگار او
• شمارهٔ ۳۶۲ — دل که پنهان است شوق لعل محبوبان درو
• شمارهٔ ۳۶۰ — سرم را درد بر بالین محنت سود دور از تو
• شمارهٔ ۳۶۵ — شد درون سینه دل دیوانه از سودای او
• شمارهٔ ۳۶۱ — کرد ناصح منع من از گریه بی رخسار او
• شمارهٔ ۳۵۹ — ای بر فراز چرخ برین بارگاه تو