خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۹۷ — نرگس مستت فتنه ی مستان
- شمارهٔ ۲۹۸ — ای بت یاقوت لب وی مه نامهربان
- شمارهٔ ۳۰۲ — ببوستان می گل بوی لاله گون مستان
- شمارهٔ ۲۹۹ — ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان
- شمارهٔ ۳۰۰ — ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان
- شمارهٔ ۳۰۳ — در تابم از دو هندوی آتش پرستشان
- شمارهٔ ۳۰۱ — ای رخ تو قبله ی خورشید پرستان
- شمارهٔ ۳۰۴ — مرا ز هجر تو امّید زندگانی کو
- شمارهٔ ۳۱۰ — ای ملک دلم خراب کرده
- شمارهٔ ۳۰۹ — بساز چاره ی این دردمند بیچاره
- شمارهٔ ۳۱۱ — زهی ربوده خیال تو خوابم از دیده
- شمارهٔ ۳۰۵ — آب آتش می رود زان لعل آتش فام او
- شمارهٔ ۳۰۷ — صبحست ساقیا می چون آفتاب کو
- شمارهٔ ۳۰۶ — خوشا کشته بر طرف میدان او
- شمارهٔ ۳۰۸ — ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو
- شمارهٔ ۳۱۲ — ای روانم بلب لعل تو آورده پناه
- شمارهٔ ۳۱۷ — این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئی
- شمارهٔ ۳۱۶ — ای از گل رخسار تو خون در دل لاله
- شمارهٔ ۳۱۵ — برآمد ما هم از میدان سواره
- شمارهٔ ۳۱۴ — قدحی ده، ای بر آتش تتقی ز آب بسته
- شمارهٔ ۳۲۰ — گِرد ماه از مشک چنبر کرده ئی
- شمارهٔ ۳۱۸ — از مشک سوده دام بر آتش نهاده ئی
- شمارهٔ ۳۱۹ — من کیم زاری نزار افتاده ئی
- شمارهٔ ۳۱۳ — ای خوشه چین سنبل پرچینت سنبله