خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۳۲۲ — اگر تو عشق نبازی بعمر خویش چه نازی
- شمارهٔ ۳۲۶ — شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی
- شمارهٔ ۳۲۱ — گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازی
- شمارهٔ ۳۲۵ — چون نئی سرگشتهٔ چوگان چو گوی
- شمارهٔ ۳۲۳ — دلا تا طلعت سلمی نیابی
- شمارهٔ ۳۲۴ — ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی
- شمارهٔ ۳۲۷ — گر آن مه در نظر بودی چه بودی؟
- شمارهٔ ۳۲۸ — ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی
- شمارهٔ ۳۳۰ — ای دلم ز زلف سیهت زنّاری
- شمارهٔ ۳۳۳ — ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی
- شمارهٔ ۳۲۹ — خرامنده سروی به رخ گلستانی
- شمارهٔ ۳۳۴ — گهم رانی و گه دشنام خوانی
- شمارهٔ ۳۳۵ — باده ی گلگون مرا و طلعت سلمی
- شمارهٔ ۳۳۲ — بخوبی چون یار من نباشد یاری
- شمارهٔ ۳۳۱ — تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری
- شمارهٔ ۳۳۶ — برخیز که بنشیند فریاد ز هر سویی
- شمارهٔ ۳۴۰ — ای لاله‌زار آتش روی تو، آبروی
- شمارهٔ ۳۴۱ — چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی
- شمارهٔ ۳۴۲ — خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی
- شمارهٔ ۳۴۳ — ای که بر دیدهٔ صاحب‌نظران می گذری
- شمارهٔ ۳۴۴ — مهست یا رخ آن آفتاب مهرافزای
- شمارهٔ ۳۳۸ — گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی
- شمارهٔ ۳۳۷ — دلکم برد به غارت ز برم دلبرکی
- شمارهٔ ۳۳۹ — ای آینه قدرت بیچون الهی