رباعیات — دیوان اشعار محتشم کاشانی
فهرست شعرها
- رباعی شمارهٔ ۱ — نواب کز و نیم مه و سال جدا
- رباعی شمارهٔ ۲ — ای کرده قدوم تو سرافراز مرا
- رباعی شمارهٔ ۴ — گفتند ز حادثات این دیر خراب
- رباعی شمارهٔ ۳ — ای نورده آیینهٔ احساس مرا
- رباعی شمارهٔ ۵ — بنیاد دو بینی چو شد از عشق خراب
- رباعی شمارهٔ ۸ — ای قصر بلند آسمان پیش تو پست
- رباعی شمارهٔ ۷ — روزی که دلم خیال ابروی تو بست
- رباعی شمارهٔ ۶ — آن شوخ که تکیه‌گاه او چشم ترست
- رباعی شمارهٔ ۹ — آصف که مهین سواد اقلیم بقاست
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — خانی که سپهرش به سجود آمده است
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — این آب که خضر ازو بقا خواسته است
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — طراح که طرح این بنا ریخته است
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — آن طره چو دارم من بدنام ز دست
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — این عید حضور خان چو ملک افروزست
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — اسلام که صید اهل ایمان فن اوست
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — سلاخ که آدمی کشی شیوهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — این حوض که دل هلاک نظارهٔ اوست
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — سلطان جهان که ماه تا ماهی ازوست
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — آن فتنه که در سربلند افسرتوست
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — ای گشته وثاق کمترین مولایت
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — فرهاد ز کوه کندن بی‌بنیاد
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — خسرومنشی که دور خواندش فرهاد
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — چیزی که به گل داده خدا زیبائیست
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — خورشید سپهر سر بلندی بهزاد
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — گردون که به امر کن فکان چاکرتست
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — آزار تو دور از تن زیبای تو باد
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — در عهد تو کامرانی خواهم کرد
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — یاری که به نیش غم دلی ریش نکرد
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — بی‌تحفه نبرد اگرچه زین خسته نهاد
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — این آب که شعلهٔ‌وش ز جا می‌خیزد
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — خواهمچو جزا طرح عقاب اندازد
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — گاه از همه وجه طامعم می‌دانند
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — آن دست که نخل قد آدم ریزد
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — عفوی که ز اندازه بدر خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — این بنده که ملک نظم پیوستش بود
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — در بزم حکیمان ز می شورانگیز
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — چادر شب بستر خود ای طرفه‌نگار
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — چون داد قضا صیقل مرآت وجود
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — آن خسرو فرهاد لقب کز ره جود
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — ای بی تو چو هم دم به من خسته نموده
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — در تکیه‌گه واسع این بزم جلیل
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — آن طبع که چون آینهٔ پاکست زغش
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — سلاخ که ساختی به پردانی خویش
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — ای صید سگ شیر شکار تو پلنگ
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — ای جلوه‌ات از قامت چابک نازک
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — آن ماه که در خوبی او نیست خلاف
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — ای کوی تو قبله‌گاه ارباب قبول
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — می‌کرد چو سکه حی صاحب تنزیل
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — این ساعی اگرچه باشد از حسن قلیل
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — آن راه که از حال سهیلی است جمیل
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — المنة لله که از سعی جمیل
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — اسبی که بود پویه گهش چرخ نهم
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — بر پیکر آن سرور خورشید علم
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — ای نام تو در هر لغتی ذکر انام
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — ای درگه خاصت از شرف کعبه عام
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — از ملک ملوک ما درین بیت جلیل
- رباعی شمارهٔ ۵۹ — این بستر خستگی که انداخته‌ام
- رباعی شمارهٔ ۶۵ — گیرم که به چشم خلق پوید دشمن
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — سقا پسرا خسته دل از دست توام
- رباعی شمارهٔ ۶۱ — اسلام که گم کرده ز دل آرامم
- رباعی شمارهٔ ۶۰ — دی از کرم داور دوران کردم
- رباعی شمارهٔ ۶۳ — خواهم که شبی محو جمال تو شوم
- رباعی شمارهٔ ۶۲ — زان پیش که هجر تو برد آرامم
- رباعی شمارهٔ ۶۴ — دارد ز خدا خواهش جنات نعیم
- رباعی شمارهٔ ۷۲ — ای شیخ که هست دایم از نخوت تو
- رباعی شمارهٔ ۶۶ — چون مهر تو میتوان نهان ورزیدن
- رباعی شمارهٔ ۷۳ — گفتم چو رسد کوکبهٔ دولت تو
- رباعی شمارهٔ ۶۹ — گوئی ز ته بستر آن حجله نشین
- رباعی شمارهٔ ۷۰ — اسلام مگو آفت ایام است این
- رباعی شمارهٔ ۶۷ — از لطف تو سهل است کرم ورزیدن
- رباعی شمارهٔ ۶۸ — در کعبه قدم نهاده‌ام وای به من
- رباعی شمارهٔ ۷۱ — اسلام مرا ای دل دیندار ببین
- رباعی شمارهٔ ۷۵ — لی شیر فلک اسیر صیادی تو
- رباعی شمارهٔ ۷۷ — آن شوخ که چشم مردمی دارم ازو
- رباعی شمارهٔ ۷۶ — این کوثر فیض بخش کز خجلت او
- رباعی شمارهٔ ۷۸ — ای خامه ورق چون به مداد آرائی
- رباعی شمارهٔ ۷۹ — در راه دگر اگرچه چست آمده‌ای
- رباعی شمارهٔ ۸۰ — با آن که به مهر آزمونم کردی
- رباعی شمارهٔ ۸۱ — از الفت درد اگرچه کلفت داری
- رباعی شمارهٔ ۷۴ — هرچند که بهر پاس جمیعت تو
- رباعی شمارهٔ ۸۲ — این حوض که در دیده هر نکته رسی
- رباعی شمارهٔ ۸۴ — هر نجم که بر فلک رود ز آیت وی
- رباعی شمارهٔ ۸۳ — عید آمد و بانگ نوبت سلطانی
- رباعی شمارهٔ ۸۵ — ای شمع سرا پردهٔ شاهنشاهی