عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمی — دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک
- شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمی — تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
- شمارهٔ ۱۷۱ — ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
- شمارهٔ ۱۷۳ — در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیال
- شمارهٔ ۱۷۲ — این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟
- شمارهٔ ۱۷۴ — خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گل
- شمارهٔ ۱۷۶ — بر من جفا ز غمزه یار است والسلام
- شمارهٔ ۱۷۵ — ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
- شمارهٔ ۱۸۱ — نظر برداشت از من تا حبیبم
- شمارهٔ ۱۷۹ — من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌ام
- شمارهٔ ۱۸۲ — من شاهباز زاده شاه شریعتم
- شمارهٔ ۱۸۴ — به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم
- شمارهٔ ۱۸۰ — تا منور شد ز خورشید رخ او دیده‌ام
- شمارهٔ ۱۸۳ — من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم
- شمارهٔ ۱۷۸ — صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌ام
- شمارهٔ ۱۷۷ — لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلام
- شمارهٔ ۱۸۹ — هر آن نقشی که می بندی نگارا ناقش آنم
- شمارهٔ ۱۹۱ - ستایش فضل‌الله نعیمی — پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنم
- شمارهٔ ۱۸۸ — ترک شراب کی کنم من که چو رند فاسقم؟
- شمارهٔ ۱۸۷ — قسم به مهر جمالت که جز تو ماه ندارم
- شمارهٔ ۱۹۲ — شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟
- شمارهٔ ۱۸۵ — در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدم
- شمارهٔ ۱۹۰ — منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم
- شمارهٔ ۱۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی — من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارم