عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۹۳ - ستایش فضل‌الله نعیمی — فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنم
- شمارهٔ ۲۰۰ — صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیم
- شمارهٔ ۱۹۴ — چشم مستش به خواب می‌بینم
- شمارهٔ ۱۹۵ — شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینم
- شمارهٔ ۱۹۷ — علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایم
- شمارهٔ ۱۹۸ — ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایم
- شمارهٔ ۱۹۶ — ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایم
- شمارهٔ ۱۹۹ — چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیم
- شمارهٔ ۲۰۷ — ح ا ج یا خدای جهان!
- شمارهٔ ۲۰۵ — ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان
- شمارهٔ ۲۰۲ — ای که نگذشتی ز رویش بر صراط مستقیم
- شمارهٔ ۲۰۳ — گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییم
- شمارهٔ ۲۰۸ — ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتن
- شمارهٔ ۲۰۶ — سر خدا که بود نهان در همه جهان
- شمارهٔ ۲۰۱ — با روی او مگو که ز گلزار فارغیم
- شمارهٔ ۲۰۴ — شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبران
- شمارهٔ ۲۰۹ — به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتن
- شمارهٔ ۲۱۱ — تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردن
- شمارهٔ ۲۱۲ — بیار باده که عید است و روز می خوردن
- شمارهٔ ۲۱۰ — حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن
- شمارهٔ ۲۱۳ — طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدن
- شمارهٔ ۲۱۴ — گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدن
- شمارهٔ ۲۱۶ — من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدن
- شمارهٔ ۲۱۵ — طالب یار، اول او را یار می‌باید شدن