عمادالدین نسیمی

زندگی‌نامهٔ نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.

آثار نسیمی

• نسیمی
  • دیوان اشعار فارسی

شعرهای نسیمی

• شمارهٔ ۱۰۰ — ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شد
• شمارهٔ ۹۸ — در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشد
• شمارهٔ ۱۰۳ — سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشد
• شمارهٔ ۱۰۱ — ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شد
• شمارهٔ ۱۰۲ — مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشد
• شمارهٔ ۹۹ — چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شد
• شمارهٔ ۱۰۴ — آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمد
• شمارهٔ ۹۷ — خوبی و بتا از تو جفا دور نباشد
• شمارهٔ ۱۰۶ — تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد
• شمارهٔ ۱۰۵ — روح القدس از کوی خرابات برآمد
• شمارهٔ ۱۰۸ — گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمد
• شمارهٔ ۱۱۲ — تقلید روان از ره توحید بعیدند
• شمارهٔ ۱۰۷ — بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمد
• شمارهٔ ۱۰۹ — چنین که چهره خوب تو دلبری داند
• شمارهٔ ۱۱۱ — عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبند
• شمارهٔ ۱۱۰ — دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتواند
• شمارهٔ ۱۱۵ — کیست که از ره کرم حاجت ما روا کند
• شمارهٔ ۱۱۸ — یار ما صاحب حسن است جفا چون نکند
• شمارهٔ ۱۱۹ — چشمی که جز مطالعه روی او کند
• شمارهٔ ۱۲۰ — ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کند
• شمارهٔ ۱۱۴ — عشاق، هوای رخ زیبای تو دارند
• شمارهٔ ۱۱۶ — تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کند
• شمارهٔ ۱۱۷ — دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟
• شمارهٔ ۱۱۳ — آنان که به تقلید مجرد گرویدند