عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۴۵ — ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشید
- شمارهٔ ۱۴۷ — روشن است این و راست می‌گوید
- شمارهٔ ۱۴۶ — شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟
- شمارهٔ ۱۵۱ — دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگر
- شمارهٔ ۱۵۲ — ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگر
- شمارهٔ ۱۴۸ — کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بار
- شمارهٔ ۱۴۹ — مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمار
- شمارهٔ ۱۵۰ — در خرابات عشق وقت سحر
- شمارهٔ ۱۵۹ — بر سینه من ناوک مژگان زده‌ای باز
- شمارهٔ ۱۶۰ — بر سر کوی تو دارم سر سربازی باز
- شمارهٔ ۱۵۵ — دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گر
- شمارهٔ ۱۵۳ — ای گل روی تو را حسن و بهایی دگر
- شمارهٔ ۱۵۴ — رق منشور است انسان، رق نگر
- شمارهٔ ۱۵۸ — ای ز آفتاب رویت روز جهان منور
- شمارهٔ ۱۵۶ — اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خور
- شمارهٔ ۱۵۷ - استقبال از حافظ — تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور
- شمارهٔ ۱۶۶ — می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرف
- شمارهٔ ۱۶۷ — صراحی می‌زند هردم انالحق
- شمارهٔ ۱۶۴ — باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوش
- شمارهٔ ۱۶۵ — رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمع
- شمارهٔ ۱۶۸ — ای صبا هست رخ یار به غایت نازک
- شمارهٔ ۱۶۱ — زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بس
- شمارهٔ ۱۶۳ — ای صورت جمالت بر لوح جان منقش
- شمارهٔ ۱۶۲ — ز من که طایر قافم نشان عنقا پرس