عمادالدین نسیمی
زاده ۷۴۷ – درگذشته ۸۰۷ هجری قمری، بغداد
زندگی‌نامهٔ نسیمی
سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی به ترکی و دیگری به فارسی، به نظم درآورد و قصایدی عربی نیز سروده است.
آثار نسیمی
شعرهای نسیمی
- شمارهٔ ۱۲۷ — دردمندان تو اندیشه درمان نکنند
- شمارهٔ ۱۲۴ — آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنند
- شمارهٔ ۱۲۵ — عابدان حق سجود قبله رویت کنند
- شمارهٔ ۱۲۶ — سر چه باشد که نثار قدم یار کنند
- شمارهٔ ۱۲۱ — عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کند
- شمارهٔ ۱۲۸ — صور دمم تا همه بی جان شوند
- شمارهٔ ۱۲۲ — صاحب نظران قیمت سودای تو دانند
- شمارهٔ ۱۲۳ — عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانند
- شمارهٔ ۱۳۵ — آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمود
- شمارهٔ ۱۳۴ — نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خود
- شمارهٔ ۱۳۳ — بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خود
- شمارهٔ ۱۳۲ — آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجود
- شمارهٔ ۱۲۹ — حق بین نظری باید تا روی مرا بیند
- شمارهٔ ۱۳۱ — قبله عشاق عارف صورت رحمان بود
- شمارهٔ ۱۳۰ — قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویند
- شمارهٔ ۱۳۶ — گر ماه من شبی چون تابان قمر برآید
- شمارهٔ ۱۴۳ — کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسید
- شمارهٔ ۱۳۸ — به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آید
- شمارهٔ ۱۴۰ — مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌باید
- شمارهٔ ۱۳۹ — مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌باید
- شمارهٔ ۱۴۲ — آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندید
- شمارهٔ ۱۳۷ — شبی که ماه من از مطلع جمال برآید
- شمارهٔ ۱۴۴ — جان به لب تا نرسید از تو به کامی نرسید
- شمارهٔ ۱۴۱ — بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌باید