نشاط اصفهانی
زاده ۱۱۷۵ – درگذشته ۱۲۴۴ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ نشاط اصفهانی
سیّدعبدالوهاب نشاطِ اصفهانی (زادهٔ ۱۱۷۵ هجری قمری در اصفهان- درگذشتهٔ ۱۲۴۴ هجری قمری) ملقب به معتمدالدوله از سیاستمداران، شاعران و هواداران مکتب بازگشت ادبی و از خوشنویسان صاحب نام در خطوط شکسته، نستعلیق و تعلیق سده سیزدهم هجری ایران بوده‌است. از او به‌عنوان نخستین وزیر امور خارجهٔ ایران نیز نام می‌برند. پدربزرگ او عبدالوهاب، حکومت اصفهان را به‌عهده داشت و مال و ثروت فراوان برای فرزندان خود به‌جا گذاشت. نشاط علاوه بر زبان مادری، زبان‌های عربی و ترکی را فراگرفت و در خوش‌نویسی سرآمد زمان خود شد. وی وزیر فتحعلی‌شاه قاجار بوده، در شکسته‌نویسی توانا و قدرتمند بوده و «گنجینهٔ معتمد» از آثار باقی‌ماندهٔ اوست. نسب وی به حکیم سلمان، طبیب مخصوص شاه عباس می‌رسد. نشاط از دوستان نزدیک عبدالمجید درویش بوده و عبدالمجید در خانه او اقامت داشته است و از شاگردان درویش عبدالمجید محسوب می‌شود. دیوان اشعار نشاط اصفهانی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار نشاط اصفهانی
شعرهای نشاط اصفهانی
- شمارهٔ ۱۴۵ — چون به عکس آری نظر خورشید تابان است و بس
- شمارهٔ ۱۴۷ — زین گرفتاری چه می‌جویی دلا آزاد باش
- شمارهٔ ۱۴۸ — در کف عشق نهادیم عنان دل خویش
- شمارهٔ ۱۴۹ — دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتش
- شمارهٔ ۱۴۶ — نگه مست و چشم هشیارش
- شمارهٔ ۱۵۰ — نتوان داشت نگه باز زچشم سیهش
- شمارهٔ ۱۵۱ — مردود خلق گشتم و گشتم پسند خویش
- شمارهٔ ۱۵۲ — شکر نعمت آورم یا عذر ار تقصیر خویش
- شمارهٔ ۱۵۷ — اگر چه ناصح ما مشفق است و خیر اندیش
- شمارهٔ ۱۵۸ — زبان به عرض نیازی مگر گشودم دوش
- شمارهٔ ۱۵۹ — افکنده سبزه بر کنف بوستان بساط
- شمارهٔ ۱۶۰ — آگه از زخمم نگشتی ای شکار افکن دریغ
- شمارهٔ ۱۵۴ — جوی شهد است لعل سیرابش
- شمارهٔ ۱۵۳ — یا بیا افتادگان را دست گیر، افتاده باش
- شمارهٔ ۱۵۵ — هیچ عاقل به خانه بندد نقش
- شمارهٔ ۱۵۶ — لبم از آتش دل میزند جوش
- شمارهٔ ۱۶۶ — عاشقان را عشق بس باشد کفیل
- شمارهٔ ۱۶۷ — دیوانه و مست و باده نوشیم
- شمارهٔ ۱۶۸ — هوای خود چو نهادم رضای او چو گزیدم
- شمارهٔ ۱۶۲ — بگیر دست دل و سر بر آور از افلاک
- شمارهٔ ۱۶۱ — خدا بر لب ولی دل در هوا غرق
- شمارهٔ ۱۶۳ — بی عشق کس به دوست نیابد ره وصول
- شمارهٔ ۱۶۴ — روشن از طلعت خورشید شود خانه ی گل
- شمارهٔ ۱۶۵ — این خیال خودپرستانند غافل کان جمال