ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۱۰۴ — ای سعد کرده فال مرا نامه هایی تو
- شمارهٔ ۱۰۵ — موی سیاه من ز زمانه سپید شد
- شمارهٔ ۱۰۶ — دلم به وقت جوانی امیر ظالم بود
- شمارهٔ ۱۰۸ — همه ناخوانده روی نزد کسان
- شمارهٔ ۱۰۷ — با موی سیه دلم قوی بود
- شمارهٔ ۱۰۳ — نز خلق هیچ کار مرا استقامتی
- شمارهٔ ۱۰۹ — نیست با بار و برگ شاخ بقا
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای یافته از روی تو و رای تو دنیا
- شمارهٔ ۱۱۲ — نادانی تو بر دوگونه بینم
- شمارهٔ ۱۱۳ — گر از مشک جوانی دور ماندم
- شمارهٔ ۱۱۶ — ای چو ابر و بحر بر هر نیک و بد دستت سخی
- شمارهٔ ۱۱۴ — رهنما از پی که بایستی
- شمارهٔ ۱۱۰ — پیری آمد جوانی از من شد
- شمارهٔ ۱۱۷ — گر تو را نسبت است و دانش نیست
- شمارهٔ ۱۱۱ — مرا از شریعت بود سرفرازی
- شمارهٔ ۱۱۵ — چون تو را خوان و کاسه نبود
- شمارهٔ ۱۲۲ — ای شهاب دین به خدمت چند کرت آمدم
- شمارهٔ ۱۲۱ — ای زاقران چنانکه از قرآن
- شمارهٔ ۱۱۹ — زین مهتران عطا و سخا جستن
- شمارهٔ ۱۱۸ — کبر کم کن که کبر کردن هست
- شمارهٔ ۱۲۰ — به مشغولی روزگار اندرون
- شمارهٔ ۱ — با باغ گل و باده گلگون ما را
- شمارهٔ ۳ — آخر برسد به صبح صادق شب ما
- شمارهٔ ۲ — ساقی چو به من دهد می گلگون را