صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- بخش ۱۵۰ - باب الشین الشاهد — ز شاهد گر بپرسی بس صریح است
- بخش ۱۴۷ - السمسمه — عباراتی که ذکرش بس ادق است
- بخش ۱۵۱ - شعب الصدع — تو شعب‌الصدع جمع افرق را گو
- بخش ۱۴۶ - سقوط الاعتبارات — گرت ذوقیست در فهم عبارات
- بخش ۱۵۲ - الشفع — اگر گاهت سراغ از شفع باشد
- بخش ۱۴۸ - سوال الحضرتین — گرت علمی بحال نشاتین است
- بخش ۱۴۹ - سوادالوجه — سوادالوجه فی‌الدارین رازیست
- بخش ۱۴۵ - السفر — سفر آمد به پیش ایمرد سیار
- بخش ۱۵۳ - الشهود — شهودت رؤیت حق است بر حق
- بخش ۱۵۴ - شهود المفصل فی‌المجمل — شهودی هم که در مجمل مفصل
- بخش ۱۶۰ - الشیخ — مراد از شیخ باشد مرشد راه
- بخش ۱۵۷ - شواهدالتوحید — بود دیگر شواهدهای توحید
- بخش ۱۵۶ - شواهدالحق — شواهدهای حق باشند یکسان
- بخش ۱۵۸ - شواهد الاسماء — شواهدهای اسماء بی‌منافات
- بخش ۱۵۹ - الشئون — شئون ذاتی و افعالی است آن
- بخش ۱۵۵ - شهود المجمل فی المفصل — و گر بینی احد در کثرت اول
- بخش ۱۶۷ - الصدیق — بود صدیق تاکید صداقت
- بخش ۱۶۵ - صبیح الوجه — صبیح‌الوجه شمس بذل و داد است
- بخش ۱۶۸ - صدق‌النور — ز صدق‌النور بشنو کت بکار است
- بخش ۱۶۲ - حکایت ابوحمزه — ابوحمزه خراسانی که مردیست
- بخش ۱۶۳ - التمیز — نپنداری شیوع این کودکانند
- بخش ۱۶۴ - باب الصاد صاحب‌الزمان و الوقت و الحال — شنو از صاحب وقت و زمان حال
- بخش ۱۶۶ - الصبا — صبا نفحات رحمانیست کاید
- بخش ۱۶۱ - علامات الشیخ الکامل — بود بهر چنین شیخی علامات