شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۱ — خلق حسن باشدش هر که حسینی بود
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۲ — بنمود جمال او به خوابم
- قطعهٔ شمارهٔ ۷۹ — ای که گویی فقیر مسکین مرد
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۰ — بار او می کش و خوشی می رو
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۳ — ساقی اگر باده از آن خم دهد
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۴ — همه عالم چو سایه سجده کنان
- قطعهٔ شمارهٔ ۷۸ — التفاتی به غیر او نکنی
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۵ — هر کجا محدثی بود بی شک
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۰ — موج و بحر و حباب قطره تمام
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۹ — چون کمال همه بود به وجود
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۳ — پرسند ز من چه کیش داری
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۲ — کیمیای ولایتی دارم
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۱ — شاها کرمی بکن مکن جنگ
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۷ — سوی اللّه چیست ای صوفی صافی
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۸ — علماء رسوم می بینم
- قطعهٔ شمارهٔ ۸۶ — از صد هزار سالک فردی رسد به آنجا
- قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۰ — تا اعتباری کرده‌ام این سایه و آن آفتاب
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۹ — نعمت‌اللّهم وز آل رسول
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۵ — در خرابات رند و سرمستم
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۴ — هر کجا شهریست اقطاع من است
- قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۱ — خطی کو را نه حسن است و نه ترتیب
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۶ — شنیدم ساقی سرمست می گفت
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۸ — به درد دل گرفتارم به من ده دُردی دردش
- قطعهٔ شمارهٔ ۹۷ — پیدا شده در عالم آن نور جمال او