طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگینامهٔ طغرل احراری
محمدنقیبخان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار میرسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص میکرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویکها به آنها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمهچی» خوانده میشدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۱۶۷ — ای غنچهدهن لب تو شکر
- شمارهٔ ۱۷۰ — ای خرام ناز تو چون جلوه طاووس نر
- شمارهٔ ۱۶۸ — باز جانم شد فدای چشم خمار دگر
- شمارهٔ ۱۷۲ — آه ازآن روزی که گردیدم من از وصل تو دور
- شمارهٔ ۱۷۱ — ای روی تو آفتاب خاور
- شمارهٔ ۱۷۳ — شب که با یاد رخت داشت دلم سوز و گداز
- شمارهٔ ۱۶۹ — تا خیال صورتش شد دیدهام را جلوهگر
- شمارهٔ ۱۶۶ — در حریم یار گر آری گذر
- شمارهٔ ۱۷۵ — گرچه در راه محبت در تک و تازم هنوز
- شمارهٔ ۱۷۸ — در غمت جان دادم و اما تو در نازی هنوز
- شمارهٔ ۱۷۶ — بس که از زلف تو من خاطرپریشانم هنوز
- شمارهٔ ۱۷۷ — رفت جان بر باد و دور از وصل جانانم هنوز
- شمارهٔ ۱۷۹ — ای عارض گلگون تو از باده گهرریز
- شمارهٔ ۱۷۴ — قامتم خم گشت آخر از غم بالای ناز
- شمارهٔ ۱۸۱ — از تبسم لعل او چون غنچه خندان است و بس
- شمارهٔ ۱۸۰ — هرچه جز عشقش مرا عار است و بس
- شمارهٔ ۱۸۹ — گر نهای صندل برو درد سر خمار باش
- شمارهٔ ۱۸۳ — با زخم تغافل ز لب یار دوا پرس
- شمارهٔ ۱۸۶ — یک نگاه از چشم مخمورش تو را باشد هوس
- شمارهٔ ۱۸۴ — آهنگ کوهسار تو از گوش کر مپرس
- شمارهٔ ۱۸۸ — گر زیان ظاهر نمایی در خیال سود باش
- شمارهٔ ۱۸۵ — میروم از خویش هر ساعت ز دنبال نفس
- شمارهٔ ۱۸۲ — بر رخش آیینه را یک چشم حیران است و بس
- شمارهٔ ۱۸۷ — ز خون دیده من نامه به یار نویس